روزنوشت‌های مهدی عباسیان مطلق

شنبه این هفته در رابطه با مدرک دانش آموختگی رفتم دانشگاه آزاد قم. کارم راه افتاد اما تصاویر جالبی رو هم گرفتم که برام از راه افتادن کارم دلچسب تر بود.

جلد مجله منشور «شماره پاییز ۸۷» هنوز در برد دانشکده فیزیک وجود داره (یادش به خیر، در همه شماره هاش مقاله داشتم)

ویدئو پروژکتور رو گذاشتند تو قفس که فرار نکنه

ورودی کلاس ترمودینامیک که یکی از جذاب ترین کلاس های دوره لیسانس من بود

منظره خیابان از نزدیکی در ورودی کلاس ترمودینامیک (پاتوق بچه ها قبل از شروع کلاس)

در و دیوار کمی نو شده بود. خبری از حراست همیشه در صحنه هم نبود. در کل روز خوبی بود، خاطراتم زنده شد.

پانوشت: منظورم از دانشگاه آزاد قم دانشکده علوم پایه اش هست که در بلوار شاهزاده سید علی (شاستَلی خودمون!) قرار داره.

همین الان یک ایمیل درباره ی پاسداشت زبان فارسی دریافت کردم. موضوع اون درباره ی آسیب دیدگی زبان فارسی ناشی از برگردان های ناشیانه بود؛ برگردان هایی که در آنها به جای ملاک قرار دادن زبان مقصد (فارسی)، ساختار زبان مبدا در متن ترجمه شده دیده می شود.
این یک سوی قضیه است که جای بحث بسیار دارد؛ سوی دیگر قضیه مقصد بودن زبان فارسی در «شاید» بیش از ۹۵ درصد ترجمه هاست. زبان انگلیسی نمونه ای روشن از یک زبان پویا و پایدار است و دلیل این پایداری، دانش زایی گویشوران این زبان است که نتیجه ی آن مرجع شدن انگلیسی بوده است. این یک امتیاز برای زبان انگلیسی است و زنده ماندن آن را تضمین می کند.
متاسفانه، ما گویشوارن زبان فارسی در دانش زایی سهم بسیار کوچکی داریم و بدتر از آن زبان فارسی در فهرست زبان های تولیدکننده ی دانش چنان پایین است که کسی در اون سمت زمین حتی به فکر آموختن زبان فارسی برای این منظور هم نمی افتد. تنها برگ برنده ی زبان فارسی «ادبیات غنی» آن است که اون هم میراث گذشتگان ۵۰۰ سال به قبل ماست.
از نظر من تنها همین دو فاکتور، یعنی «دانش زایی» و «ادبیات غنی»، تضمین کننده ی پایداری هر زبانی است. برداشت من این است که وزنه ی دانش زایی سال به سال در حال سنگین تر شدن است و باید بیشتر بر روی آن تمرکز کرد…

ادامه این مطلب را بخوانید »

سلام.
دیروز، جمعه ۲۰ آذر ۸۸، جشن دانش آموختگی دانشگاه آزاد قم برای ورودی های ۸۴ بود.
در کل، جمعیت پسرهای دانش آموخته به زور به یک دهم دخترهای دانش آموخته می رسید؛ دلیل هاش رو خودتون می دونید. نقطه ی اوج این افتضاح برای رشته ی فیزیک رخ داد و من تنها نماینده ی فیزیکی های مذکر بودم.
در کل، جشن خوبی بود (البته نسبت به جشن های دانش آموختگی درون مرزی!). چند تا بازیگر و یک خواننده و یک شعبده باز و یه کسی تو مایه های آنتونی رابینز رو دعوت کرده بودند.
دو تا مجری مراسم رو می گردوندند و چپ و راست سوتی رد می کردند. یکی از سوتی هاشون این بود که برای یک قرعه کشی ۳۰ تا بچه ی ۳ تا ۸ ساله رو آورده بودند که از میان شماره های ۱ تا ۴۲۰ انتخاب کنند. بیشتر بچه ها تنها از ۱ تا ۱۰ رو بلد بودند! یکی شون هم که تا هزار بلد بود وقتی ازش خواست بین ۲۰۰ تا ۳۰۰ یه شماره رو انتخاب کنه گفت ۱۲۰! وقتی دیدند این کار از عهده ی بچه ها برنمیاد فرستادنشون برند ولی یک دختر ۳ ساله نمی خواست بره پایین و مجری هم گفت باشه بمون. وسطای مراسم که موسیقی گذاشتند دختره شروع کرد به رقصیدن؛ تا مجری اونو دید بلندش کرد و بردش بیرون از صحنه.
موضوع خنده دار دیگه لباس های دانش آموختگی بود که از دانشگاه آزاد واحد تاکستان قرض کرده بودند؛ روی نواری که جلوی لباس آویزان می شه نوشته بود «دانشگاه آزاد اسلامی تاکستان» و به دانشجوها می گفتند نوار رو بچرخونند تا این نوشته پیدا نباشه.
آخرای مراسم که خواننده دوباره شروع کرد به خوندن، با توجه به جو حاکم و برخلاف انتظار، دانشجوها سالن رو شلوغ کردند. پارسال که به دعوت دوستم برای جشن دانش آموختگیش شرکت کردم از این خبرا نبود.