روزنوشت‌های مهدی عباسیان مطلق

شنبه این هفته در رابطه با مدرک دانش آموختگی رفتم دانشگاه آزاد قم. کارم راه افتاد اما تصاویر جالبی رو هم گرفتم که برام از راه افتادن کارم دلچسب تر بود.

جلد مجله منشور «شماره پاییز ۸۷» هنوز در برد دانشکده فیزیک وجود داره (یادش به خیر، در همه شماره هاش مقاله داشتم)

ویدئو پروژکتور رو گذاشتند تو قفس که فرار نکنه

ورودی کلاس ترمودینامیک که یکی از جذاب ترین کلاس های دوره لیسانس من بود

منظره خیابان از نزدیکی در ورودی کلاس ترمودینامیک (پاتوق بچه ها قبل از شروع کلاس)

در و دیوار کمی نو شده بود. خبری از حراست همیشه در صحنه هم نبود. در کل روز خوبی بود، خاطراتم زنده شد.

پانوشت: منظورم از دانشگاه آزاد قم دانشکده علوم پایه اش هست که در بلوار شاهزاده سید علی (شاستَلی خودمون!) قرار داره.

سلام. اول این که متفاوت ترین خبری که تا حالا کسی توی وبلاگ من درباره ی خودم خونده تو راهه. البته شاید برای هیجان انگیزتر شدن به این زودی ها فاش نکنمش. این خبر رو تو بخش نظرهای مهدی عباسیان مطلق اعلام خواهم کرد. (تصحیح ۵ شهریور ۸۹: خبر رو به جای بخش نظرهای مهدی عباسیان مطلق، اینجا نوشتم)

اما موضوع این پست؛ این پست ویژه ی دانشجوهای دوره ی کارشناسی دانشگاه آزاد قم، ورودی های ۱۳۸۳ و ۱۳۸۴ است. من خودم ورودی ۸۴ -ام اما چون خیلی از کلاس ها رو با بچه های ۸۳ مشترک داشتم اونا رو هم به این اتاق دعوت می کنم. نکته ی دوم این که از خیلی وقت پیش به فکر نوشتن چنین پستی بودم تا این که نظر سروش جهانگیری از بچه های ۸۳ در همون پست مهدی عباسیان مطلق موجب شد دیگه معطلش نکنم.

تا کنون چند تا از هم دوره ای ها وبلاگ من رو پیدا کرده اند: محمدجواد رضوان نیا، سروش جهانگیری، خانم یزدی نژاد، مهدی (که نام خانوادگیش رو ننوشته بود و دیگه هم سر نزد که بشناسمش). اگه هم دوره ای هایی که به وبلاگم سر می زنند نشانی این پست رو به هم دوره ای های دیگه ای که با اون ها در ارتباط هستند بدند پاتوق خوبی برامون می شه و می تونیم خاطره های اون زمان ها رو مرور کنیم.

سلام.
دیروز، جمعه ۲۰ آذر ۸۸، جشن دانش آموختگی دانشگاه آزاد قم برای ورودی های ۸۴ بود.
در کل، جمعیت پسرهای دانش آموخته به زور به یک دهم دخترهای دانش آموخته می رسید؛ دلیل هاش رو خودتون می دونید. نقطه ی اوج این افتضاح برای رشته ی فیزیک رخ داد و من تنها نماینده ی فیزیکی های مذکر بودم.
در کل، جشن خوبی بود (البته نسبت به جشن های دانش آموختگی درون مرزی!). چند تا بازیگر و یک خواننده و یک شعبده باز و یه کسی تو مایه های آنتونی رابینز رو دعوت کرده بودند.
دو تا مجری مراسم رو می گردوندند و چپ و راست سوتی رد می کردند. یکی از سوتی هاشون این بود که برای یک قرعه کشی ۳۰ تا بچه ی ۳ تا ۸ ساله رو آورده بودند که از میان شماره های ۱ تا ۴۲۰ انتخاب کنند. بیشتر بچه ها تنها از ۱ تا ۱۰ رو بلد بودند! یکی شون هم که تا هزار بلد بود وقتی ازش خواست بین ۲۰۰ تا ۳۰۰ یه شماره رو انتخاب کنه گفت ۱۲۰! وقتی دیدند این کار از عهده ی بچه ها برنمیاد فرستادنشون برند ولی یک دختر ۳ ساله نمی خواست بره پایین و مجری هم گفت باشه بمون. وسطای مراسم که موسیقی گذاشتند دختره شروع کرد به رقصیدن؛ تا مجری اونو دید بلندش کرد و بردش بیرون از صحنه.
موضوع خنده دار دیگه لباس های دانش آموختگی بود که از دانشگاه آزاد واحد تاکستان قرض کرده بودند؛ روی نواری که جلوی لباس آویزان می شه نوشته بود «دانشگاه آزاد اسلامی تاکستان» و به دانشجوها می گفتند نوار رو بچرخونند تا این نوشته پیدا نباشه.
آخرای مراسم که خواننده دوباره شروع کرد به خوندن، با توجه به جو حاکم و برخلاف انتظار، دانشجوها سالن رو شلوغ کردند. پارسال که به دعوت دوستم برای جشن دانش آموختگیش شرکت کردم از این خبرا نبود.

به نقطه ای که در میانه ی تصویر زیر هست نگاه کنید و سرتان را به جلو و عقب حرکت دهید:

خطای دید