روزنوشت‌های مهدی عباسیان مطلق

سلام. سال نو بر شما مبارک باشه.

این چند سال سعی کرده ام حتما تحویل سال نو رو به مخاطبان وبلاگم تبریک بگم. امسال اما کمی دیر. پدربزرگم که واقعا در حکمت دستی بر آتش داشت تقریبا ۴۵ روز پیش در ۸۵ سالگی به رحمت خدا رفت و این چند روز تعطیلی هم نتونستم چیزی بنویسم. روحش شاد.

امیدوارم سالی پر از موفقیت و شادکامی در پیش رو داشته باشد.

سلام. همین جا بگم که عنوان «سیزده به در ۱۳۸۹» برای این پست چندان کامل نیست چون چیزای دیگه ای رو هم می خوام بنویسم.

اول این که نوروز امسال من چند تفاوت تاریخی با سال های گذشته داشت که مهم ترینشان اینترنت زدگی کامل در این دو-سه هفته بوده اما در عوض فوتبال ها و فیلم های بسیاری رو درو کردم، البته نه فیلم های پخش شده از تلوزیون دولتی ایران! دوم این که نوروز امسال من در کل خیلی شلوغ و پرترافیک بود. سوم رسیدگی به باغچه های خونه و کاشت بذر و نهال و رسیدگی به گل کاغذی (و اینجا) معروف خودم به همراه همدم سرخ رنگش.

و اما ۱۳ به در: دو سالی هست که خانواده ی من و دو-سه خانواده از خویشان نزدیک به جای رفتن به جنگل و بوستان در سیزده به در می ریم به دشت های اطراف قم. این کار دو امتیاز داره؛ یکی گذراندن یک روز متفاوت در طول سال است چون به طور معمول همه، سالی چندین بار رو به بوستان می ریم، و دوم نبودن کسی جز خودمون در آنجا و امکان برگزاری یک سیزده به در شاد به دور از دوربین موبایل شکارچیان صحنه های بلوتوسی ( و نه بلوتوثی!)! از جمله کارهایی که انجام دادیم همانندسازی رالی داکار و مسابقه ی دو ۱۰۰ متر که من در مسابقه ی دو با سه صدم ثانیه اختلاف دوم شدم.

امیدوارم شما هم سیزده به دری سبز و شاد رو سپری کرده باشید.

درود. نوروز باستانی بر شما فارسی زبانان و همه ی مردم جهان مبارک باد.

دیگر این جمله که «نوروز در مرزهای تمدن ایران (از هند تا یونان) نمی گنجد و یک جشن جهانی است» به واقعیت تبدیل شده است و کمتر جایی در جهان زمینی وجود دارد که با این جشن بیگانه باشد. به جرات می توان گفت که نوروز طبیعی ترین و ماندگار ترین جشن در میان آدمیان است. جشنی که تاخت و تاز سکندر و تازی و مغول نه تنها خللی در انجام آن نتوانست ایجاد کند که خود نیز از زیبایی آن در شگفت ماند. آن بیگانگان که این مردم را خاشاکی می دانستند که با بادی سبک از میان می رود، تارهای پیوند نوروز، یلدا، مهرگان، گرامیداشت  پیران و زنان، گرامیداشت خاک و آب و طبیعت به عنوان میزبانان آدمی، آزادمنشی و آزاداندیشی و البته آزادی مردم زادگان، و مهم ترینشان باور به برابری آدمیان چه زن چه مرد چه کوچک چه بزرگ چه سپید و چه سیاه را ندیدند.

ادامه این مطلب را بخوانید »

توی این چند سال در هنگام نوروز این موضوع ذهنم رو خیلی به خودش مشغول می کنه. روی هم رفته، تاکنون به «جشن درخشش تاج ونخت جمشیدشاه» بودن نوروز نظر می دادم و در مقاله ای هم که در نوروز ۸۶ نوشته ام روی این نظر پافشاری داشتم.
الان هم می خوام این موضوع رو بیشتر بررسی کنم و چیزهایی رو که منبع های معتبر مطرح کرده اند رو کنار هم می چینم و ازش نتیجه گیری می کنیم. امیدوارم شما هم نظر خودتون رو مطرح کنید و اگه من در اشتباه هستم برطرف بشه.
معتبرترین منبعی که در اختیار دارم لغت نامه ی علامه دهخداست که خوشبختانه برای واژه ی نوروز چندین منبع معتبر رو به کار برده: غیاث اللغات، رشیدی، برهان قاطع، آنندراج، انجمن آرا، آثار الباقیه، گاه شماری، التفهیم چ همائی، نوروزنامه، و …
و من هم بن مایه ی این نوشته رو لغت نامه ی دهخدا قرار می دم.

ادامه این مطلب را بخوانید »