روزنوشت‌های مهدی عباسیان مطلق

تازگی ها به نتیجه های مهمی دست پیدا کرده ام. اولین و مهم ترینش اینه که موفقیت افراد صرفا به دلیل داشتن مهارت نیست، درگیر شدن با مسائل گوناگون، یعنی تجربه، ابزار کارآمدتری برای موفقیته. در ذهن برخی از ما جوانان با شنیدن واژه  ی تجربه تصویر یک پیرمرد که گاهی ناتوان است، و شاید دست و پا گیر، نقش می بندد. اگر مبنای تجربه رو اون تعریف اولم در نظر بگیریم این تصویر کم رنگ خواهد شد. شاید شنیده باشید که گزارشگران فوتبال گهگاه یک بازیکن ۲۴ یا ۲۵ ساله، در تیم هایی که در رده های بالا بازی می کنند، رو باتجربه معرفی می کنند که دلیلش همان درگیری به تعداد زیاد و با حریف های قدرتره.

نکته ی دیگه ای که به ذهنم می رسه اینه که هر روز بیش از پیش به مفهومی که از سریال لاست الهام گرفتم و در پست «سریال گمشده» به اون اشاره کردم ایمان میارم: «ما به عنوان شخصیت های این جهان (زندگی) باید تصمیم گیرنده های خوبی باشیم.»

بررسی ابعاد مساله و سنجش امتیازها و ضررهای حاصل از هر تصمیم، ابزارهای مناسبی برای تبدیل شدن به یک تصمیم گیرنده ی خوب است.

خیلی از ما سریال گمشده رو دیده ایم، چه از فصل اول و به مرور و چه ۵ فصل رو یکجا. بیچاره آنهایی که از همان فصل اول این شگفتی را کشف کردند و چه شب ها که تا پخش فصل بعدی بی خوابی کشیدند. فصل پایانی، فصل ششم، از سیزدهم بهمن ماه ۱۳۸۸ شروع شده است. من هم تصمیم گرفتم که از اول یک بار دیگر ۵ فصل گذشته رو ببینم و سپس برم سراغ فصل ششم.
اگر سریال را ندیده اید خواندن این نوشه وقت کشی یه. می رم سراغ آن چیزی که می خوام بگم. پس از هر قسمت شروع به پیش بینی قسمت  های بعدی می کردم و پیش بینی هام هم اغلب نادرست از آب در می اومد؛ اتفاقی که برای بسیاری از گمشده بینان رخ می ده! حالا که ۵ فصل را تموم کردم فهمیدم نمی شه با نویسنده های این سریال در افتاد و اکنون مانند یک سنگ قلاب انداز در برابر تانک های آنها می خوام پیش بینی، و درواقع تفسیر، کنم!

ادامه این مطلب را بخوانید »