روزنوشت‌های مهدی عباسیان مطلق

امان از این روزگار رنگارنگ. من که این همه رفتم دنبال علوم نوین تا بلکه بفهمم دنیا دست کیه، یا به قول بی دین ها دست هیچ کس نیست، دیدم بله داشتیم آب توی هاون می کوبیدیم. قبلا در پست خدا کجاست؟ گفتم که «خدا رو نمیشه پیدا کرد، نمیشه دید، نمیشه لمس کرد. نه تنها به دلیل نقص حواس ما بلکه به دلیل ساختار جهان. پس نمیشه با فیزیک و حتی ریاضی که ابزاری به مراتب قدرتمند تر از فیزیک برای شناخت محیط اطراف ما است به دنبال یافتن او باشیم. تکلیف فلسفه هم از گفتگوی اول متن مشخصه.»

عده ای می گن دین باعث می شه مسیر تکامل انسان کند پیش بره چون «دین بر سر فعالیت های انسان ایجاد مانع می کنه، مثلا اگر داری چیزی می سازی که باهاش می شه  فلان چیز رو چیزترش کرد، <جیزه>». یکی نیست به اینا بگه خوب اگه جیز نبود که نمی گفت اون چیزی که باهاش می شه فلان چیز رو چیزترش کرد جیزه! طرف جواب می ده دین کیلو چند. همون یکی می گه مگه نخوندی که می گن «خدا رو نمیشه پیدا کرد، نمیشه دید، نمیشه لمس کرد. نه تنها به دلیل نقص حواس ما بلکه به دلیل ساختار جهان. پس نمیشه با فیزیک و حتی ریاضی که ابزاری به مراتب قدرتمند تر از فیزیک برای شناخت محیط اطراف ما است به دنبال یافتن او باشیم. تکلیف فلسفه هم از گفتگوی اول متن مشخصه.» پس خیلی با اطمینان نگو دین کیلو چند.

درود. نوروز باستانی بر شما فارسی زبانان و همه ی مردم جهان مبارک باد.

دیگر این جمله که «نوروز در مرزهای تمدن ایران (از هند تا یونان) نمی گنجد و یک جشن جهانی است» به واقعیت تبدیل شده است و کمتر جایی در جهان زمینی وجود دارد که با این جشن بیگانه باشد. به جرات می توان گفت که نوروز طبیعی ترین و ماندگار ترین جشن در میان آدمیان است. جشنی که تاخت و تاز سکندر و تازی و مغول نه تنها خللی در انجام آن نتوانست ایجاد کند که خود نیز از زیبایی آن در شگفت ماند. آن بیگانگان که این مردم را خاشاکی می دانستند که با بادی سبک از میان می رود، تارهای پیوند نوروز، یلدا، مهرگان، گرامیداشت  پیران و زنان، گرامیداشت خاک و آب و طبیعت به عنوان میزبانان آدمی، آزادمنشی و آزاداندیشی و البته آزادی مردم زادگان، و مهم ترینشان باور به برابری آدمیان چه زن چه مرد چه کوچک چه بزرگ چه سپید و چه سیاه را ندیدند.

ادامه این مطلب را بخوانید »

همین الان یک ایمیل درباره ی پاسداشت زبان فارسی دریافت کردم. موضوع اون درباره ی آسیب دیدگی زبان فارسی ناشی از برگردان های ناشیانه بود؛ برگردان هایی که در آنها به جای ملاک قرار دادن زبان مقصد (فارسی)، ساختار زبان مبدا در متن ترجمه شده دیده می شود.
این یک سوی قضیه است که جای بحث بسیار دارد؛ سوی دیگر قضیه مقصد بودن زبان فارسی در «شاید» بیش از ۹۵ درصد ترجمه هاست. زبان انگلیسی نمونه ای روشن از یک زبان پویا و پایدار است و دلیل این پایداری، دانش زایی گویشوران این زبان است که نتیجه ی آن مرجع شدن انگلیسی بوده است. این یک امتیاز برای زبان انگلیسی است و زنده ماندن آن را تضمین می کند.
متاسفانه، ما گویشوارن زبان فارسی در دانش زایی سهم بسیار کوچکی داریم و بدتر از آن زبان فارسی در فهرست زبان های تولیدکننده ی دانش چنان پایین است که کسی در اون سمت زمین حتی به فکر آموختن زبان فارسی برای این منظور هم نمی افتد. تنها برگ برنده ی زبان فارسی «ادبیات غنی» آن است که اون هم میراث گذشتگان ۵۰۰ سال به قبل ماست.
از نظر من تنها همین دو فاکتور، یعنی «دانش زایی» و «ادبیات غنی»، تضمین کننده ی پایداری هر زبانی است. برداشت من این است که وزنه ی دانش زایی سال به سال در حال سنگین تر شدن است و باید بیشتر بر روی آن تمرکز کرد…

ادامه این مطلب را بخوانید »