روزنوشت‌های خورشیدوش

زبان و اشتراک زبانی عامل مهمی در زندگی بشر است؛ این اهمیت بر کسی پوشیده نیست. گاهی، تنها برگ برنده‌ی گروه پیروز در یک جنگ یا نبرد «زبان» بوده است. از این رو، نیازی به ارایه‌ی دلیل‌های دیگری برای پاسداری از زبان مادری وجود ندارد. زبان پارسی از دیرباز در خاور میانه یکه‌تازی کرده است و حتا تاخت و تاز اسکندر و مغولان و تازیان (عربان) نتوانسته است آن را از صحنه‌ی روزگار پاک کند. در هر بازه‌ی زمانی بزرگانی بوده‌اند که راهبری مردم در پاسداری از زبان پارسی را بر عهده گرفته‌اند که نامدارترین آنان فردوسی پاکزاد است.
اکنون بر ماست که از یک سو آسیب‌های ناشی از درون‌شد بیش از اندازه‌ی واژگان تازی به پارسی را درمان کنیم و از سوی دیگر در گردباد جهان رو به جلوی امروز، که بسیاری از زبان‌ها و در پی آن فرهنگ‌ها را نابود خواهد کرد، از کاروان بازنمانیم و زبان پارسی را بپاییم.

نکته‌ی اصلی که می‌خوام امروز به اون اشاره کنم موضوع تازه‌ای نیست، موضوعی کهنه از زاویه‌ای نوست؛ و چون بی‌ارتباط با موضوع زبان مادری نیست نوشته را با چند جمله‌ای درباره‌ی زبان فارسی آغاز کردم. در چند سطر بالا خواندید که «گاهی، تنها برگ برنده‌ی گروه پیروز در یک جنگ یا نبرد «زبان» بوده است.» ولی می‌شه موردهایی را بررسی کرد که این برگ، نه تنها برگ برنده نبوده که عامل باخت به شمار می‌آید:

ادامه این مطلب را بخوانید »