روزنوشت‌های خورشیدوش

سلام. همین جا بگم که عنوان «سیزده‌به‌در ۱۳۸۹» برای این پست چندان کامل نیست چون چیزای دیگه‌ای رو هم می‌خوام بنویسم.

اول این که نوروز امسال من چند تفاوت تاریخی با سال‌های گذشته داشت که مهم‌ترینشان اینترنت‌زدگی کامل در این دو-سه هفته بوده اما در عوض فوتبال‌ها و فیلم‌های بسیاری رو درو کردم، البته نه فیلم‌های پخش شده از تلوزیون دولتی ایران! دوم این که نوروز امسال من در کل خیلی شلوغ و پرترافیک بود. سوم رسیدگی به باغچه‌های خونه و کاشت بذر و نهال و رسیدگی به گل کاغذی (و اینجا) معروف خودم به همراه همدم سرخ‌رنگش.

و اما ۱۳ به در: دو سالی هست که خانواده‌ی من و دو-سه خانواده از خویشان نزدیک به جای رفتن به جنگل و بوستان در سیزده‌به‌در می‌ریم به دشت‌های اطراف قم. این کار دو امتیاز داره؛ یکی گذراندن یک روز متفاوت در طول سال است چون به طور معمول همه، سالی چندین بار رو به بوستان می‌ریم، و دوم نبودن کسی جز خودمون در آنجا و امکان برگزاری یک سیزده‌به‌در شاد به دور از دوربین موبایل شکارچیان صحنه‌های بلوتوسی ( و نه بلوتوثی!)! از جمله کارهایی که انجام دادیم همانندسازی رالی داکار و مسابقه‌ی دو ۱۰۰ متر که من در مسابقه‌ی دو با سه صدم ثانیه اختلاف دوم شدم.

امیدوارم شما هم سیزده‌به‌دری سبز و شاد رو سپری کرده باشید.

درود. نوروز باستانی بر شما فارسی‌زبانان و همه‌ی مردم جهان مبارک باد.

دیگر این جمله که«نوروز در مرزهای تمدن ایران (از هند تا یونان) نمی‌گنجد و یک جشن جهانی است» به واقعیت تبدیل شده است و کمتر جایی در جهان زمینی وجود دارد که با این جشن بیگانه باشد. به جرات می‌توان گفت که نوروز طبیعی‌ترین و ماندگار‌ترین جشن در میان آدمیان است. جشنی که تاخت و تاز سکندر و تازی و مغول نه تنها خللی در انجام آن نتوانست ایجاد کند که خود نیز از زیبایی آن در شگفت ماند. آن بیگانگان که این مردم را خاشاکی می‌دانستند که با بادی سبک از میان می‌رود، تارهای پیوند نوروز، یلدا، مهرگان، گرامیداشت  پیران و زنان، گرامیداشت خاک و آب و طبیعت به عنوان میزبانان آدمی،‌ آزادمنشی و آزاداندیشی و البته آزادی مردم‌زادگان، و مهم‌ترینشان باور به برابری آدمیان چه زن چه مرد چه کوچک چه بزرگ چه سپید و چه سیاه را ندیدند.

(…)

توی این چند سال در هنگام نوروز این موضوع ذهنم رو خیلی به خودش مشغول می‌کنه. روی‌هم‌رفته، تاکنون به «جشن درخشش تاج‌ونخت جمشیدشاه» بودن نوروز نظر می‌دادم و در مقاله‌ای هم که در نوروز ۸۶ نوشته‌ام روی این نظر پافشاری داشتم.
الان هم می‌خوام این موضوع رو بیشتر بررسی کنم و چیزهایی رو که منبع‌های معتبر مطرح کرده‌اند رو کنار هم می‌چینم و ازش نتیجه‌گیری می‌کنیم. امیدوارم شما هم نظر خودتون رو مطرح کنید و اگه من در اشتباه هستم برطرف بشه.
معتبرترین منبعی که در اختیار دارم لغت‌نامه‌ی علامه دهخداست که خوشبختانه برای واژه‌ی نوروز چندین منبع معتبر رو به کار برده: غیاث اللغات، رشیدی، برهان قاطع، آنندراج، انجمن آرا، آثار الباقیه، گاه‌شماری، التفهیم چ همائی، نوروزنامه، و …
و من هم بن‌مایه‌ی این نوشته رو لغت‌نامه‌ی دهخدا قرار می‌دم.

(…)

با درود و شادباشی دیرهنگام؛ سه روز از نوروز گذشته.
همیشه کنکور بهانه‌ی خوبی برای انجام ندادن خیلی از کارها، مانند ننوشتن روزنوشت یا پیچوندن کساییه که حوصله‌شون رو ندارید.
از سوی دیگه، MT3.35 رو به دلیل ندانم‌کاری خودم از دست دادم و راه‌اندازی MT4.23 هم کمی به درازا کشید.
بگذریم. تو این چند وقت اتفاقای پرشماری برام افتاد که چندتاییش از این قراره: گرفتن گواهی‌نامه رانندگی، مشغول به کار شدن، حاضر شدن دوباره در نشست‌های انجمن ادبیات قم، و …
امیدوارم بتونم با این تجربه‌ی یک ساله در وبلاگ‌نویسی کاستی‌ها رو کاهش بدم.
تا یکی دو ساعت دیگه یه روزنوشت در حد تیم ملی می‌خوام بفرستم؛ پس فعلا خدافظ!

پانوشت: راستی بد نیست این مقاله رو بخونید: نوروز