روزنوشت‌های خورشیدوش

سلام. همین جا بگم که عنوان «سیزده‌به‌در ۱۳۸۹» برای این پست چندان کامل نیست چون چیزای دیگه‌ای رو هم می‌خوام بنویسم.

اول این که نوروز امسال من چند تفاوت تاریخی با سال‌های گذشته داشت که مهم‌ترینشان اینترنت‌زدگی کامل در این دو-سه هفته بوده اما در عوض فوتبال‌ها و فیلم‌های بسیاری رو درو کردم، البته نه فیلم‌های پخش شده از تلوزیون دولتی ایران! دوم این که نوروز امسال من در کل خیلی شلوغ و پرترافیک بود. سوم رسیدگی به باغچه‌های خونه و کاشت بذر و نهال و رسیدگی به گل کاغذی (و اینجا) معروف خودم به همراه همدم سرخ‌رنگش.

و اما ۱۳ به در: دو سالی هست که خانواده‌ی من و دو-سه خانواده از خویشان نزدیک به جای رفتن به جنگل و بوستان در سیزده‌به‌در می‌ریم به دشت‌های اطراف قم. این کار دو امتیاز داره؛ یکی گذراندن یک روز متفاوت در طول سال است چون به طور معمول همه، سالی چندین بار رو به بوستان می‌ریم، و دوم نبودن کسی جز خودمون در آنجا و امکان برگزاری یک سیزده‌به‌در شاد به دور از دوربین موبایل شکارچیان صحنه‌های بلوتوسی ( و نه بلوتوثی!)! از جمله کارهایی که انجام دادیم همانندسازی رالی داکار و مسابقه‌ی دو ۱۰۰ متر که من در مسابقه‌ی دو با سه صدم ثانیه اختلاف دوم شدم.

امیدوارم شما هم سیزده‌به‌دری سبز و شاد رو سپری کرده باشید.

همه‌مون می‌دونیم که درباره‌ی نگهداری محیط زیست دچار بی‌ملاحظگی هستیم. و این مورد در سیزده‌به‌در به‌شدت خودش رو نشون می‌ده. حالا این چه ربطی به جنگ خیر و شر داره، الان می‌گم. شنیدید که دو گروه که با هم سر جنگ دارند به طور پیاپی در پی افزایش توانایی‌های جنگی‌شون هستند. نمونه‌ای که خیلی تو چشم هست جنگ ویروس‌نویس‌ها و ویروس‌کش‌نویس‌ها است، که در برداشت مردمی گروه اول شر و گروه دوم  خیر نامیده می‌شند. این دو گروه به طور موازی پیشرفت می‌کنند. حالا اگه این برداشت رو در مورد ما آشغال‌ریزها (شرها) و کارکنان شریف شهرداری (خیرها) در نظر بگیرم، در نوع پیشرفته‌یمان می‌شود این تصویر:

(…)