داستان از اونجایی شروع می‌شه که در تاریخ ۲۹ مرداد ماه (یا به تازگی دوباره امرداد ماه) ۱۳۷۵ یک دستگاه رایانه‌ی اون‌زمانی با پردازنده‌ی AMD A80486DX4-100SV8B و ۴ مگابایت رم خریدیم. سپس در سال ۱۳۸۱ یک دستگاه دیگر با پردازنده پنتیوم ۳ اینتل ۸۰۰ مگاهرنزی با ۱۲۸ مگابایت رم تهیه کردیم، با این تفاوت که نمایشگر دستگاه قبلی که سی.تی.ایکس بود رو هنوز استفاده می‌کردم. اکنون، در ۲۱ تیرماه ۱۳۸۹، یک دستگاه لپ تاپ دل، مدل ووسترو ۱۰۱۵، با پردازنده‌ی کور ۲ دوآ – ۲٫۱ گیگاهرتز – و ۲ گیگابایت رم، خریداری کرده‌ام.

بخش دوم:

توانایی کاربری رایانه‌ای من از دومین دستگاه شکوفا شد! و روی همین حساب پس از گذشت ۳-۴ سال و نیاز به سرعت و رم بیشتر با «ترفند‌های نرم‌افزاری!» و کمتر سخت‌افزاری به رفع نیاز می‌پرداختم. تا اینجای کار مشکلی وجود نداشت، تا این که با اصطلاحا نیم‌سوز شدن اون نمایشگر سی.تی.ایکس زنگ خطر به صدا در آمد. این بار با مدارا و افزایش رنگ و نور مانیتور جنبش (تحول) سخت‌افزاری رو به تاخیر انداختم. باز هم یک سال گذشت و صداهای کلاشینکف‌وار هارد و فن آغاز شد و همزمان با آن سی.تی.ایکس باستانی، پس از یازده سال خدمت، برای همیشه خاموش شد. در این لحظه‌ی تاریخی و با حضور رسانه‌های همگانی نخستین جنبش سخت‌افزاری رخ داد و یک نمایشگر سامسونگ تهیه کردم. در متن این جنبش، تغییرات دیگری همچون افزایش رم تا ۵۱۲ مگابایت و افزایش کارت گرافیک از  ۸ مگابایت به ۶۴ هم به انجام رسید. دیری نگذشت که صداهای کلاشینکف‌وار جای خودش رو به شکستن پیاپی دیوار صوتی داد و با هر بار شکسته شدن دیوار صوتی دستگاه ریست می‌شد. پاور سوخت، سی‌دی رام سوخت، موس خراب شد، و در پایان جنبش سخت‌افزاری دوم هم رخ نمود! هارد، پاور، دی‌وی‌دی رایتر، و موس هر کدام در زمان خودشان تعویض شدند؛ اما باز هم دیری نگذشت که سرباز درون هارد دیسک دوباره کلاشینکف را به دست گرفت و به سوی دشمنان فرضی شلیک می‌نمود.

بخش سوم:

من پیش از ورود به دانشگاه چندان درگیر رخدادهای سیاسی نبودم اما پس از آن و روی کار آمدن دولت نهم آنها را دنبال می‌کنم. در اینچا، تنها به بررسی اون بخشی که به این پست مربوط می‌شه می‌پردازم. توپولف‌های تاریخ گذشته پیاپی سقوط کردند، سیل قم مردم حاضر در پارکینگ رودخانه‌ی قم (چی شد سرانجام؟ پارکینگ یا رودخونه؟!!!) رو کشت، قطارها واژگون شدند، دو تا اتوبوس سوخته رو خودم توی آزادراه قم-تهران دیدم، بنزین گران و سهمیه‌بندی شد، به جای مقاوم‌سازی ساختمان‌ها پیشنهاد تخلیه‌ی چند میلیونی تهران داده شد، بدون افزودن به‌اندازه‌ی امکانات دانشگاهی ظرفیت‌ها افزوده شد، خودروهای بی‌کیفیت و پرمصرف بی‌درنگ وارد خیابان‌ها شدند، تهدید و ترغیب به کاهش مصرف آب و برق و بدتر از همه گاز (ایران دومین رتبه رو در منابع گاز طبیعی جهان دارد)، و، و، و …

بخش پایانی (فرجام):

من تا وادار نمی‌شدم، برای افزایش بهره‌وری، به تغییر سخت‌افزاری دست نمی‌زدم و البته هر چند دیر اما سرانجام این تغییر انجام می‌شد. پرسش اینجاست که دولت چه زمانی و تحت چه شرایطی دست از بهینه‌سازی نرم‌افزاری بر خواهد داشت و زیربناهای سخت‌افزاری را بهبود خواهد بخشید.

کورش شاه:
۱- خودت را بشناس، آنگاه شاهد سعادت در آغوشت خواهد بود.
۲- ای فرزند، نخستین اندرزم به تو این است که راستگو باشی تا لااقل از آن‌چه مستوجب شده در امان باشی و مطمئن باش که دروغ‌پردازی مانع رواج همدردی بین افراد بشر است.
۳- شما باید ناظر رفتار من و مراقب باشید که آیا تکالیف خود را به‌درستی انجام می‌دهم یا نه.
۴- هرگاه کسی خود واجد مزایا و فضائل نباشد، حق ریاست بر دیگران را ندارد.
۵- حرمت قانون را بر خود واجب شمارید و خصایل و سنن قدیمی را گرامی بدارید.

۶- اشخاص از راه نفاق و دشمنی به حضیض ذلت فرو افتاده‌اند و چه بسا سلطنت‌ها و خاندان‌ها که به علت ظلم و ستم یا به سبب کینه‌توزی و دشمنی محو و نابود شده‌اند.
۷- اما یاران نیک با جور و ستم به دست نمی‌آیند بلکه به یاری اعمال نیک و پسندیده می‌توان آنها را به دست آورد.
۸- مگر ندیده‌اید کسانی که دست خود را به خون هم‌نوع خود آلوده‌اند چگونه در تمام عمر تحت استیلای وحشت و انتقام روح مقتول آنی راحت ندارند؟

داریوش شاه:
۱- پسند من نیست که کسی به کسی بدی کند.
۲- آنچه کسی از کس دیگر می‌گوید مرا قانع نمی‌کند، مگر بر حسب دستور نیک شهادت درستی بیاورد.
۳- آنچه مرا خشمگین می‌کند از آن خودداری می‌کنم و بر تندی‌های خود مسلط هستم.
۴- تو که از این پس شاه خواهی بود خود را قویا از دروغ بپا.
۵- این کشور را اهورامزدا از دشمن، از خشکسالی، از دروغ محفوظ دارد. به این کشور نیاید نه دشمن، نه خشکسالی، نه دروغ!

می‌تونید تصویر کامل رو اینجا ببینید: مشاهده تصویر

به نظر من گوگل داره بخشی از بازی‌های سیاسی می‌شه و همین موضوع هم موجب می‌شه که دیگه همه نگویند «گوگل دوست‌داشتنی‌یه»؛ البته نه به خاطر چنین شوخی‌های کوچیکی (مانند تصویر بالا): «به خاطر کارهای جانبدارانه‌ی بزرگ و تاثیرگذاری که در آینده انجام خواهد داد و نمی‌شه نامش رو شوخی گذاشت» شوخی‌های کوچیک امروز گوگل مثل آبی هست که از ترک ایجاد شده از یک سد رد می‌شه، توفان در راهه!

نکته‌ی اصلی که می‌خوام امروز به اون اشاره کنم موضوع تازه‌ای نیست، موضوعی کهنه از زاویه‌ای نوست؛ و چون بی‌ارتباط با موضوع زبان مادری نیست نوشته را با چند جمله‌ای درباره‌ی زبان فارسی آغاز کردم. در چند سطر بالا خواندید که «گاهی، تنها برگ برنده‌ی گروه پیروز در یک جنگ یا نبرد «زبان» بوده است.» ولی می‌شه موردهایی را بررسی کرد که این برگ، نه تنها برگ برنده نبوده که عامل باخت به شمار می‌آید:

یکم فروردین به سراغ گوگل رفتم تا لوگوی نوروزی امسالش رو ببینم. لوگو کلیک‌شدنی بود؛ من هم کلیک کردم و گوگل عبارت «عید نوروز» رو جستجو کرد. ده یافته‌ی نخستین، این وبگاه‌ها بودند:

به سرم زد عبارت «جشن نوروز» رو هم جستجو کنم (عید یک واژه‌ی عربی و جشن یک واژه‌ی فارسی است)؛ ده یافته‌ی نخستین این‌ها بودند:

موضوع وبگاه‌های مربوط به یافته‌های عبارت «عید نوروز»:
۱٫ مذهبی
۲٫ مذهبی
۳٫ تفریحی
۴٫ وبلاگ رهاشده (کپی شده از یافته‌ی ۲: tebyan.net)
5. ملی‌میهنی
۶٫ خبری (بخش تفریحی)
۷٫ ملی‌میهنی
۸٫ تفریحی
۹٫ دانشنامه
۱۰٫ وبلاگ آزاد (بخش تفریحی)

موضوع وبگاه‌های مربوط به یافته‌های عبارت  «جشن نوروز»:
۱٫ دانشنامه
۲٫ ملی‌میهنی
۳٫ انجمن عمومی (معرفی وبگاه‌های ملی میهنی)
۴٫ مذهبی
۵٫ خبری دانشجویی(بخش ملی‌میهنی)
۶٫ ملی‌میهنی — فیلتر شده است!
۷٫ خبری — کشور روسیه
۸٫ خبری — کشور آمریکا — فیلتر شده است.
۹٫ فرهنگی — کشور افغانستان
۱۰٫ فرهنگی اجتماعی — کشور افغانستان

نوروز یک جشن ملی است؛ زبان ملت ایران فارسی است که البته باید کردی و آذری و لری و پشتو و  … را هم‌پیمانه‌ی فارسی دانست (منظورم از ملت ایران مردمانی است که خود را متعلق به فرهنگ و تمدن ایران باستان می‌دانند که مردمان تاجیک، افغان، کرد، آذربایجان، و… از آن دسته‌اند). جشن یک واژه‌ی فارسی است و عید یک واژه‌ی عربی. روشن است که کسانی که روحیه‌ی مذهبی (اسلامی) دارند واژه‌ی عید و کسانی که روحیه‌ی ملی‌میهنی دارند واژه‌ی جشن را به کار می‌برند. درستی این سخن را می‌توانید با مقایسه‌ی این دو «ده یافته» دریابید.
ولی یک نکته‌ی دیگر هم در این یافته‌ها به چشم می‌خورد: دو پایگاه خبری وابسته به دو ابرقدرت جهان هم در فهرست مربوط به یافته‌های عبارت «جشن نوروز» دیده می‌شود! تحلیل شما چیست؟ آیا آنها هم خود را وابسته به فرهنگ و تمدن ایرانی می‌دانند؟ اگر نه، و تنها قصد خبررسانی دارند چرا چنین موردی برای یافته‌های مربوط به «عید نوروز» رخ نداد؟
چیز پیچیده‌ای نیست: آنها ملی‌میهنی‌ها را نشانه رفته‌اند.
همه‌ی ما می‌دانیم که ابرقدرت‌های جهان، با توجه به شرایط سیاسی و دینی کنونی ایران، نمی‌توانند با ابزار دین بر میهن ما دست یابند. از آنجایی که ناهماهنگی‌ها و تضادهایی در میان دو گروه ملی و مذهبی وجود دارد، با تحریک گروه ملی‌میهنی به ایجاد نفاق و چنددستگی و در پی آن نابودی ایران دست خواهند یافت.
سخنی که همیشه بر زبان می‌آورم این است که «ابرقدرت‌های جهان عاشق چشم و ابروی ما نیستند که بخواهند ما را نجات دهند؛ آنها در پی منافع خودشان هستند، چیزی که ده‌ها سال در خاورمیانه آن را جستجو می‌کردند». از سوی دیگر ما را از چه نجات دهند؟ از خودمان؟ ما را از گزند شاخه‌های درختی که سرشاخه‌های آن هستیم نجات دهند؟ شاخه‌های امروزین سرشاخه‌های دیروزند و سرشاخه‌های امروز شاخه‌های فردا؛ با نابودی شاخه‌ها، سرشاخه‌ها نیز نابود می‌شوند.اگر بکوشیم، سرشاخه‌های فردا سرسبز خواهند بود.

می‌بینید که چگونه بیگانگان با ابزار زبان دام می‌گسترانند؟ آنها زبان ملت مورد هجوم را بررسی می‌کنند و به یاری بازی با واژگان، قربانیانشان را جذب می‌کنند.
به امید روزی که به آنچه شایستگی آن را داریم برسیم؛ آن چیزی که ابرقدرت‌ها از رسیدن ما به آن بیم دارند چرا که ایرانیان امروز آیندگان ایرانیان سربلند و پیشتاز  باستان هستند.

پانوشت: اگر به پاسداشت زبان پارسی علاقه‌مند هستید می‌توانید از اینجا دیدن کنید: فارسی سره

در کل، می‌توان روزگار قاجار را از پردردترین و سیاه‌ترین روزگاران ایرانیان دانست. در این روزگار خبری از فرمانروایان بلنداندیش و توانا نیست، هر چند وجود وزیران ایرانی هشیار و توانایی هم‌چون امیرکبیر تا اندازه‌ای از وخامت اوضاع آن روزگار کاست.