روزنوشت‌های خورشیدوش

بخش اول:

داستان از اونجایی شروع می‌شه که در تاریخ ۲۹ مرداد ماه (یا به تازگی دوباره امرداد ماه) ۱۳۷۵ یک دستگاه رایانه‌ی اون‌زمانی با پردازنده‌ی AMD A80486DX4-100SV8B و ۴ مگابایت رم خریدیم. سپس در سال ۱۳۸۱ یک دستگاه دیگر با پردازنده پنتیوم ۳ اینتل ۸۰۰ مگاهرنزی با ۱۲۸ مگابایت رم تهیه کردیم، با این تفاوت که نمایشگر دستگاه قبلی که سی.تی.ایکس بود رو هنوز استفاده می‌کردم. اکنون، در ۲۱ تیرماه ۱۳۸۹، یک دستگاه لپ تاپ دل، مدل ووسترو ۱۰۱۵، با پردازنده‌ی کور ۲ دوآ – ۲٫۱ گیگاهرتز – و ۲ گیگابایت رم، خریداری کرده‌ام.

بخش دوم:

توانایی کاربری رایانه‌ای من از دومین دستگاه شکوفا شد! و روی همین حساب پس از گذشت ۳-۴ سال و نیاز به سرعت و رم بیشتر با «ترفند‌های نرم‌افزاری!» و کمتر سخت‌افزاری به رفع نیاز می‌پرداختم. تا اینجای کار مشکلی وجود نداشت، تا این که با اصطلاحا نیم‌سوز شدن اون نمایشگر سی.تی.ایکس زنگ خطر به صدا در آمد. این بار با مدارا و افزایش رنگ و نور مانیتور جنبش (تحول) سخت‌افزاری رو به تاخیر انداختم. باز هم یک سال گذشت و صداهای کلاشینکف‌وار هارد و فن آغاز شد و همزمان با آن سی.تی.ایکس باستانی، پس از یازده سال خدمت، برای همیشه خاموش شد. در این لحظه‌ی تاریخی و با حضور رسانه‌های همگانی نخستین جنبش سخت‌افزاری رخ داد و یک نمایشگر سامسونگ تهیه کردم. در متن این جنبش، تغییرات دیگری همچون افزایش رم تا ۵۱۲ مگابایت و افزایش کارت گرافیک از  ۸ مگابایت به ۶۴ هم به انجام رسید. دیری نگذشت که صداهای کلاشینکف‌وار جای خودش رو به شکستن پیاپی دیوار صوتی داد و با هر بار شکسته شدن دیوار صوتی دستگاه ریست می‌شد. پاور سوخت، سی‌دی رام سوخت، موس خراب شد، و در پایان جنبش سخت‌افزاری دوم هم رخ نمود! هارد، پاور، دی‌وی‌دی رایتر، و موس هر کدام در زمان خودشان تعویض شدند؛ اما باز هم دیری نگذشت که سرباز درون هارد دیسک دوباره کلاشینکف را به دست گرفت و به سوی دشمنان فرضی شلیک می‌نمود.

بخش سوم:

من پیش از ورود به دانشگاه چندان درگیر رخدادهای سیاسی نبودم اما پس از آن و روی کار آمدن دولت نهم آنها را دنبال می‌کنم. در اینچا، تنها به بررسی اون بخشی که به این پست مربوط می‌شه می‌پردازم. توپولف‌های تاریخ گذشته پیاپی سقوط کردند، سیل قم مردم حاضر در پارکینگ رودخانه‌ی قم (چی شد سرانجام؟ پارکینگ یا رودخونه؟!!!) رو کشت، قطارها واژگون شدند، دو تا اتوبوس سوخته رو خودم توی آزادراه قم-تهران دیدم، بنزین گران و سهمیه‌بندی شد، به جای مقاوم‌سازی ساختمان‌ها پیشنهاد تخلیه‌ی چند میلیونی تهران داده شد، بدون افزودن به‌اندازه‌ی امکانات دانشگاهی ظرفیت‌ها افزوده شد، خودروهای بی‌کیفیت و پرمصرف بی‌درنگ وارد خیابان‌ها شدند، تهدید و ترغیب به کاهش مصرف آب و برق و بدتر از همه گاز (ایران دومین رتبه رو در منابع گاز طبیعی جهان دارد)، و، و، و …

بخش پایانی (فرجام):

من تا وادار نمی‌شدم، برای افزایش بهره‌وری، به تغییر سخت‌افزاری دست نمی‌زدم و البته هر چند دیر اما سرانجام این تغییر انجام می‌شد. پرسش اینجاست که دولت چه زمانی و تحت چه شرایطی دست از بهینه‌سازی نرم‌افزاری بر خواهد داشت و زیربناهای سخت‌افزاری را بهبود خواهد بخشید.

یکی دو هفته‌ی پیش دو کتاب با عنوان‌های «اندرزهای کورش بزرگ» و «اندرزهای داریوش بزرگ» نوشته‌ی سید علی‌اصغر شریعت‌زاده به دستم رسید. در این کتاب‌ها جمله‌هایی تاریخی از این دو بزرگ‌مرد تاریخ می‌خوانیم که برخی از آنها، با وجود گذشت هزاران سال، تازه به نظر می‌رسند. نمونه‌هایی از آنها را در اینجا می‌آورم.

کورش شاه:
۱- خودت را بشناس، آنگاه شاهد سعادت در آغوشت خواهد بود.
۲- ای فرزند، نخستین اندرزم به تو این است که راستگو باشی تا لااقل از آن‌چه مستوجب شده در امان باشی و مطمئن باش که دروغ‌پردازی مانع رواج همدردی بین افراد بشر است.
۳- شما باید ناظر رفتار من و مراقب باشید که آیا تکالیف خود را به‌درستی انجام می‌دهم یا نه.
۴- هرگاه کسی خود واجد مزایا و فضائل نباشد، حق ریاست بر دیگران را ندارد.
۵- حرمت قانون را بر خود واجب شمارید و خصایل و سنن قدیمی را گرامی بدارید.

(…)

انگار این گوگل می‌خواد خودش رو نخود هر آشی بکنه! معلوم هم نیست که همه‌ی آماجش اقتصادیه یا وزارت فرهنگ و ارشاد مسیحی آمریکا (!) دستور داده یکی از میون خودشون عضو هیات مدیره‌ی گوگل بشه تا …
ولی هر چی که هست تا کنون تونسته پیروزمندانه عمل کنه. شرکتی که تونسته یاهو رو از بالابالاهای دنیای مجازی پایین بکشه باید یه چیزایی تو چنته داشته باشه.
همه‌ی ما از سرک کشیدن گوگل به همه جای دنیای مجازی آگاهی داریم و همچنین اعلام وجود کردن اون در بسیاری از بخش‌های زندگی اجتماعی مردم همه‌ی جهان مانند عوض‌کردن لوگو به مناسبت‌های مختلف.
این رویدادی که می‌خوام تعریف کنم درست دو ماه پیش رخ داد. برای ساخت یک پیام‌نگار جدید به سراغ جی‌میل رفتم. مونده بودم که چه نامی رو برگزینم و هر نامی رو برای پیام‌نگارم می‌نوشتم پیغام می‌داد که این نام پیش از این گزینش شده تا این که سرانجام پیغام داد عبارتی رو که در تصویر زیر هست تایپ کنید (به دلیل موارد امنیتی)؛ به نظرتون اون عبارت چی بود؟ خودتون ببینید:

(…)

زبان و اشتراک زبانی عامل مهمی در زندگی بشر است؛ این اهمیت بر کسی پوشیده نیست. گاهی، تنها برگ برنده‌ی گروه پیروز در یک جنگ یا نبرد «زبان» بوده است. از این رو، نیازی به ارایه‌ی دلیل‌های دیگری برای پاسداری از زبان مادری وجود ندارد. زبان پارسی از دیرباز در خاور میانه یکه‌تازی کرده است و حتا تاخت و تاز اسکندر و مغولان و تازیان (عربان) نتوانسته است آن را از صحنه‌ی روزگار پاک کند. در هر بازه‌ی زمانی بزرگانی بوده‌اند که راهبری مردم در پاسداری از زبان پارسی را بر عهده گرفته‌اند که نامدارترین آنان فردوسی پاکزاد است.
اکنون بر ماست که از یک سو آسیب‌های ناشی از درون‌شد بیش از اندازه‌ی واژگان تازی به پارسی را درمان کنیم و از سوی دیگر در گردباد جهان رو به جلوی امروز، که بسیاری از زبان‌ها و در پی آن فرهنگ‌ها را نابود خواهد کرد، از کاروان بازنمانیم و زبان پارسی را بپاییم.

نکته‌ی اصلی که می‌خوام امروز به اون اشاره کنم موضوع تازه‌ای نیست، موضوعی کهنه از زاویه‌ای نوست؛ و چون بی‌ارتباط با موضوع زبان مادری نیست نوشته را با چند جمله‌ای درباره‌ی زبان فارسی آغاز کردم. در چند سطر بالا خواندید که «گاهی، تنها برگ برنده‌ی گروه پیروز در یک جنگ یا نبرد «زبان» بوده است.» ولی می‌شه موردهایی را بررسی کرد که این برگ، نه تنها برگ برنده نبوده که عامل باخت به شمار می‌آید:

(…)