روزنوشت‌های خورشیدوش » زمستان http://ruznevesht.khorshidvash.com فیزیک، ادبیات، تاریخ، جامعه، خاطره‌ها، و ... Wed, 08 Sep 2010 01:22:56 +0000 http://wordpress.org/?v=2.9.1 fa hourly 1 ای کاش من هم با او می‌مردم http://ruznevesht.khorshidvash.com/%d8%a7%db%8c-%da%a9%d8%a7%d8%b4-%d9%85%d9%86-%d9%87%d9%85-%d8%a8%d8%a7-%d8%a7%d9%88-%d9%85%db%8c%e2%80%8c%d9%85%d8%b1%d8%af%d9%85/ http://ruznevesht.khorshidvash.com/%d8%a7%db%8c-%da%a9%d8%a7%d8%b4-%d9%85%d9%86-%d9%87%d9%85-%d8%a8%d8%a7-%d8%a7%d9%88-%d9%85%db%8c%e2%80%8c%d9%85%d8%b1%d8%af%d9%85/#comments Thu, 17 Apr 2008 04:02:49 +0000 خورشیدوش http://ruznevesht.khorshidvash.com/%d8%a7%db%8c-%da%a9%d8%a7%d8%b4-%d9%85%d9%86-%d9%87%d9%85-%d8%a8%d8%a7-%d8%a7%d9%88-%d9%85%db%8c%e2%80%8c%d9%85%d8%b1%d8%af%d9%85/ تا کسی رو که برامون ارزشمند هست از دست ندیم قدرش رو نمی‌دونیم. یه جورایی این فرهنگ (و به نوعی فرهنگ نادرست) در جامعه‌ی ما جا افتاده که یکی که مرد تازه بفهمیم یه همچین کسی هم در زندگی ما نقش داشته. همیشه مایه‌ی تاسفم بوده و هست که کسی رو که پنج شش سال ندیده‌ایم، وقتی مرد، می‌ریم خاکش کنیم. شاید بشه گفت مرده‌ها برامون بیشتر از زنده‌ها ارزش دارند.

وقتی این دو تا تصویر رو که اولی برای بهار ۸۶ و دومی برای بهار ۸۷ هست، می‌بینم هم این توصیف بالا در ذهنم ایجاد می‌شه و هم: «با هم بودن زیباست. تنهایی زیستن از مرگ هم بدتره».

تصویر ۱ /  خونه‌مون – بهار  ۱۳۸۶

pish-sarmaye86.JPG

تصویر ۲ / خونه‌مون – بهار ۱۳۸۷ (پس از زمستان سرد و پر برف ۸۶)

pas-sarmaye86.JPG

شاید اگه بیشتر به همراه‌مون توجه کنیم اون رو در زمستان بعدی از دست ندیم.

پانوشت (۱۰ آبان ۱۳۸۸): این پست رو بخونید: «بار غمی که خاطر ما خسته کرده بود — عیسی‌دمی خدا بفرستاد و برگرفت» پایان داستان این دو گل رو توی این پست نوشته‌ام.

]]> http://ruznevesht.khorshidvash.com/%d8%a7%db%8c-%da%a9%d8%a7%d8%b4-%d9%85%d9%86-%d9%87%d9%85-%d8%a8%d8%a7-%d8%a7%d9%88-%d9%85%db%8c%e2%80%8c%d9%85%d8%b1%d8%af%d9%85/feed/ 3