روزنوشت‌های مهدی عباسیان مطلق

برای کار با جیانت۴ به نصب لینوکس در virtualbox رو آوردم اما انگار بی دردسر نیست. بعدش خواستم کلا جیانت۴ رو توی ویندوز نصب کنم که از کرده خودم پشیمونم.

مشکل هم در نصب cygwin به اوج خودش رسید. توضیحات بیشتر رو اینجا می تونید بخونید:
نصب geant4 در ویندوز با cygwin و visual c++ express

سلام

خدا گوگل رو ذلیل کنه که این قدر بازی در میاره. یه مدت دنبال این بودم که یک جیمیل جدید درست کنم اما شماره تلفن یا شماره موبایل می خواست تا ثبت حساب جدید رو انجام بده. در این زمینه چند وبلاگ نویس پیشنهاد فرستان دعوت نامه برای دور زدن این گیر گوگل رو مطرح کرده بوده اند که دیگه جواب نمیده.

منم که گیرتر از گوگلم این قدر روش های مختلف رو امتحان کردم که جواب گرفتم.

راه حل اینه: این جور که پیداست بعضی از آی.پی. ها، مثل آی.پی. های ایران مشمول این درخواست تایید تلفنی هستند و اگر با آی.پی. کشوری که در این حوزه نیست اقدام به ثبت یک حساب جی میل کنید دیگه از شما درخواست شماره تلفن نمی کنه!

برای این کار می تونید از برنامه ای مثل یو.ل#ت&ر.ا/س.و-ر.ف (حروف فارسی رو بدون علامت های .#&./.-. کنار هم بچینید) استفاده کنید.

موفق باشید

بخش اول:

داستان از اونجایی شروع می شه که در تاریخ ۲۹ مرداد ماه (یا به تازگی دوباره امرداد ماه) ۱۳۷۵ یک دستگاه رایانه ی اون زمانی با پردازنده ی AMD A80486DX4-100SV8B و ۴ مگابایت رم خریدیم. سپس در سال ۱۳۸۱ یک دستگاه دیگر با پردازنده پنتیوم ۳ اینتل ۸۰۰ مگاهرنزی با ۱۲۸ مگابایت رم تهیه کردیم، با این تفاوت که نمایشگر دستگاه قبلی که سی.تی.ایکس بود رو هنوز استفاده می کردم. اکنون، در ۲۱ تیرماه ۱۳۸۹، یک دستگاه لپ تاپ دل، مدل ووسترو ۱۰۱۵، با پردازنده ی کور ۲ دوآ – ۲٫۱ گیگاهرتز – و ۲ گیگابایت رم، خریداری کرده ام.

بخش دوم:

توانایی کاربری رایانه ای من از دومین دستگاه شکوفا شد! و روی همین حساب پس از گذشت ۳-۴ سال و نیاز به سرعت و رم بیشتر با «ترفند های نرم افزاری!» و کمتر سخت افزاری به رفع نیاز می پرداختم. تا اینجای کار مشکلی وجود نداشت، تا این که با اصطلاحا نیم سوز شدن اون نمایشگر سی.تی.ایکس زنگ خطر به صدا در آمد. این بار با مدارا و افزایش رنگ و نور مانیتور جنبش (تحول) سخت افزاری رو به تاخیر انداختم. باز هم یک سال گذشت و صداهای کلاشینکف وار هارد و فن آغاز شد و همزمان با آن سی.تی.ایکس باستانی، پس از یازده سال خدمت، برای همیشه خاموش شد. در این لحظه ی تاریخی و با حضور رسانه های همگانی نخستین جنبش سخت افزاری رخ داد و یک نمایشگر سامسونگ تهیه کردم. در متن این جنبش، تغییرات دیگری همچون افزایش رم تا ۵۱۲ مگابایت و افزایش کارت گرافیک از  ۸ مگابایت به ۶۴ هم به انجام رسید. دیری نگذشت که صداهای کلاشینکف وار جای خودش رو به شکستن پیاپی دیوار صوتی داد و با هر بار شکسته شدن دیوار صوتی دستگاه ریست می شد. پاور سوخت، سی دی رام سوخت، موس خراب شد، و در پایان جنبش سخت افزاری دوم هم رخ نمود! هارد، پاور، دی وی دی رایتر، و موس هر کدام در زمان خودشان تعویض شدند؛ اما باز هم دیری نگذشت که سرباز درون هارد دیسک دوباره کلاشینکف را به دست گرفت و به سوی دشمنان فرضی شلیک می نمود.

بخش سوم:

من پیش از ورود به دانشگاه چندان درگیر رخدادهای سیاسی نبودم اما پس از آن و روی کار آمدن دولت نهم آنها را دنبال می کنم. در اینچا، تنها به بررسی اون بخشی که به این پست مربوط می شه می پردازم. توپولف های تاریخ گذشته پیاپی سقوط کردند، سیل قم مردم حاضر در پارکینگ رودخانه ی قم (چی شد سرانجام؟ پارکینگ یا رودخونه؟!!!) رو کشت، قطارها واژگون شدند، دو تا اتوبوس سوخته رو خودم توی آزادراه قم-تهران دیدم، بنزین گران و سهمیه بندی شد، به جای مقاوم سازی ساختمان ها پیشنهاد تخلیه ی چند میلیونی تهران داده شد، بدون افزودن به اندازه ی امکانات دانشگاهی ظرفیت ها افزوده شد، خودروهای بی کیفیت و پرمصرف بی درنگ وارد خیابان ها شدند، تهدید و ترغیب به کاهش مصرف آب و برق و بدتر از همه گاز (ایران دومین رتبه رو در منابع گاز طبیعی جهان دارد)، و، و، و …

بخش پایانی (فرجام):

من تا وادار نمی شدم، برای افزایش بهره وری، به تغییر سخت افزاری دست نمی زدم و البته هر چند دیر اما سرانجام این تغییر انجام می شد. پرسش اینجاست که دولت چه زمانی و تحت چه شرایطی دست از بهینه سازی نرم افزاری بر خواهد داشت و زیربناهای سخت افزاری را بهبود خواهد بخشید.

تا پیش از ده سالگیم فکر می کردم دکترا چه قدر بدجنس هستند که این بیماری ها رو اختراع  می کنند و ما هم فرت و فرت دچارشون می شیم. اون وقت ها مثل الان سرزبون دار نبودم که گریبان یکی رو بگیرم و جریان رو بپرسم. این خاطره شده حکایت امشب من؛ از خستگی دارم با چشم بسته تایپ می کنم و مغزم یکی در میان  سیگنال می فرسته، اما با این حال خوابم نمی بره. یکی نیست بگه کی ساعت ژورنالیستی یه بیولوژیکی یه چه کوفتیه که اختراع کرده و این نام سخت رو هم گذاشته روش! حالا هم توی این ساعت خراب شده ی چی چی لوژیکی من یه باگ رفته اندازه ی خرس!

بگذریم، چند وقتی بود می خواستم موضوع «آینده ی جهان دیجیتال» را اینجا مطرح کنم روزگار راه نمی داد. به نظر من جنگ ویندوز و لینوکس یکی دو دهه دیگه بیشتر دوام نداره؛ به زودی زمانی خواهد رسید که سخت افزارها نیازی به سیستم عامل ندارند و تا روشنشون می کنیم یک صفحه ی «مرورگر وب» باز خواهد شد که به دلخواه کاربر دربردارنده ی چند پنجره ی جداگانه هستند: ۱- جستجوگر، ۲- وبلاگ (و وبسایت) شما، ۳- خبرخوان ها، ۴- سینما، و چند چیز دیگه. یک آیکون کوچک هم سمت راست پایین صفحه می بینید که با کلیک کردن روی اون به حافظه ی درونی رایانه، هم ارز هارددیسک های امروزی، دست پیدا می کنید؛ کوچک بودن آیکون به دلیل کم کاربرد بودن محتوای آن است!

پیش بینی دیگه ی من اینه که همه ی خدمات محلی می شند؛ به این معنا که کمتر نام یک شرکت رایانه ای را به عنوان غول می شنویم. هر منطقه دست یکی است، جهان فئودالی — هیچ کس زورش به دیگری نمی رسد. جالب، البته برای ما و در این زمان، اینه که همه هم با هم کاملا هماهنگ هستند و مسخره بازی هایی مانند کاراکترهای یونی کد و غربی و شرقی  و فرمت های گوناگون مانند جی.پی.جی و گیف و ام.پی.تری و رزولوشن سازگار و نصب سخت افزار و … وجود نخواهد داشت، یا دست کم به گوش کاربران ناآشنا خواهند بود.

آن زمان زمانی است که هم در جهان دیجیتال و هم در جهان غیردیجیتال نژادپرستی فراموش می شود؛ چون همه از هر کدام از نژادها کمی به ارث برده اند.