در مقاله‌ی باجک تنها یک جمله به چشم می‌خورد: «باجک نام محله‌ای است در شمال شرقی شهر قم که ساکنان آن از طبقه مرفه استان هستند.» که البته موجب تعجبم شد که چرا چنین توصیفی! یعنی این محله هیچ چیز دیگه‌ای نداره؟

همین شد که در یک چشم بر هم زدن خودم رو به پدربزرگم رسوندم و آمار باجک رو گرفتم. برایند آمارگیری من این شد که تا چهل پنجاه سال پیش، باجک ۱ و نیمه‌ی پایینی باجک ۲ باغ، و به ویژه باغ انار، بوده و باجک ۳ و نیمه‌ی بالایی باجک ۲ زمین (بدون باغ) بوده. در گذشته آب و هوای قم به دلیل وجود همین باغ‌ها و رودخانه‌ی پرآب قم خوب بوده ولی به دلیل ساختمان‌سازی‌ها و خراب کردن باغ‌ها و بستن رودخانه با سد، آب و هوای قم خشن‌تر شده.

دیگه اینکه، خیابان اصلی باجک با همون نام باجک شناخته می‌شه که پس از انقلاب نام ۱۹ دی رو روی اون گذاشتند (که توی نقشه هم می‌بینید)؛ پیش از انقلاب نام این خیابان بهروز بوده، هنوز هم روی قبض آب، توی نشانی به جای خیابان ۱۹ دی می‌نویسه خیابان بهروز. میدان اصلی باجک هم با نام‌های «میدان باجک» و «میدان جهاد» شناخته می‌شه.
باجک دارای سه ناحیه است: از بازار تا میدان باجک، باجک ۱؛ از میدان باجک تا پل فرهنگیان، باجک ۲؛ و بعد از پل، باجک ۳. این جور که پیداست می‌خواند باجک رو تا خراسان ادامه بدند و تا چند وقت دیگه باجک ٧٧ هم خواهیم داشت.

این محله از چند جهت دارای اهمیت است: (۱) نزدیک بودن به مرکز شهر و بازار قم، (۲) وجود فروشگاه‌های پرشمار موبایل، (۳) وجود مدرسه‌ها و دبیرستان‌های ممتاز و پرسابقه‌ی قم (دبستان و راهنمایی امیرکبیر و دبیرستان‌های دین‌ودانش و قطب‌راوندی)، (۴) داشتن مسیرهای ارتباطی مناسب با دیگر نقطه‌های شهر، (۵) نزدیک بودن به رودخانه، و …
توی شکل ۳، بازار قم (با رنگ صورتی در سمت چپ پایین تصویر)، دانشگاه آزاد قم (با دایره‌ی خاکستری در سمت راست پایین تصویر) دیده می‌شه.
حالا وقتشه برم سراغ مقاله‌ی باجک ویکی‌پدیا و ویرایشش کنم.

می‌گند همه چیز قدیمیش خوبه: یخچال، خودکارهای بیک، کاغذهای A4، دیسک‌های سخت، ساعت‌ها و البته رودخانه‌ی قم. به سال من که قد نمی‌ده ولی اونایی که  ۳۰ یا ۴۰ سال پیش رو یادشونه از طغیان‌های پیاپی و لبریز شدن آب رودخانه‌ی قم چه داستان‌ها که تعریف نمی‌کنند. من که این لبریز شدن‌ها رو یادم نیست ولی یادمه که خواب می‌دیدم آب رودخانه‌ی قم مثل قدیما اومده بالا! (شاید آرزوی دیدن این صحنه رو داشته‌ام که خدا رو شکر دست‌کم توی خواب دیدمش!)

چند روز پیش که داشتم از روی یکی از پل‌های رودخانه‌ی قم رد می‌شدم این عکس رو گرفتم:

یکی از خوبی‌های ساختن سد اینه که آب کم‌تری از رودخانه می‌گذره و از گرمی کم نمی‌شه و مردم به آسایش این دنیای خاکی دل نمی‌بندند!! باز هم یادمه یک بار که آب پشت سد رو آزاد کرده بودند تا چند ده متر دورتر از رودخانه هم نسیم خنک رخسارم رو می‌نوازید (طبع شاعریم گل کرده).

یکی دیگه از خوبی‌های ساختن سد، به‌کاربری بهینه از امکانات هست. می‌بینید چه جای پارک خوبی برای خودروها پیدا شده. از مسئولان کنونی کشور هم چند تا چشمه از این به‌کاربری‌های بهینه رو دیده‌ایم.

راستی یه چیز دیگه هم بگم. توی قم، با وجود چنین ژرف‌اندیشی‌هایی برای جلوگیری از کم‌آبی (!)، هنوز هم در بسیاری از خانه‌ها آب آشامیدنی وجود نداره و آب لوله‌کشی تنها به درد شست‌وشو می‌خوره. ساکنان همون «بسیاری از خانه‌ها» باید دو تا دبه‌ی ۲۰ لیتری دست بگیرند و از ایستگاه‌ آب شیرین سر کوچه‌شون آب شیرین بیارند خونه تا بچه‌هاشون از اون آب شور و تلخ و آلوده نخورند.

پانوشت: رودخونه‌ی قم اون جوی آب میانه‌ی تصویر نیستشا! جاده‌های سمت چپ و راست رو هم به اون پیوست کنید. این جوی آب رو به این دلیل هنوز از رودخانه‌ی قم بر جای گذاشته‌اند که Google Earth فکر نکنه این رودخانه پوششی بر فعالیت‌های هسته‌ای ما بوده و حالا که به هدفمون رسیدیم دیگه شیر‌های آب رو از سرچشمه‌اش بسته‌ایم!