روزنوشت‌های خورشیدوش

بخش اول:

داستان از اونجایی شروع می‌شه که در تاریخ ۲۹ مرداد ماه (یا به تازگی دوباره امرداد ماه) ۱۳۷۵ یک دستگاه رایانه‌ی اون‌زمانی با پردازنده‌ی AMD A80486DX4-100SV8B و ۴ مگابایت رم خریدیم. سپس در سال ۱۳۸۱ یک دستگاه دیگر با پردازنده پنتیوم ۳ اینتل ۸۰۰ مگاهرنزی با ۱۲۸ مگابایت رم تهیه کردیم، با این تفاوت که نمایشگر دستگاه قبلی که سی.تی.ایکس بود رو هنوز استفاده می‌کردم. اکنون، در ۲۱ تیرماه ۱۳۸۹، یک دستگاه لپ تاپ دل، مدل ووسترو ۱۰۱۵، با پردازنده‌ی کور ۲ دوآ – ۲٫۱ گیگاهرتز – و ۲ گیگابایت رم، خریداری کرده‌ام.

بخش دوم:

توانایی کاربری رایانه‌ای من از دومین دستگاه شکوفا شد! و روی همین حساب پس از گذشت ۳-۴ سال و نیاز به سرعت و رم بیشتر با «ترفند‌های نرم‌افزاری!» و کمتر سخت‌افزاری به رفع نیاز می‌پرداختم. تا اینجای کار مشکلی وجود نداشت، تا این که با اصطلاحا نیم‌سوز شدن اون نمایشگر سی.تی.ایکس زنگ خطر به صدا در آمد. این بار با مدارا و افزایش رنگ و نور مانیتور جنبش (تحول) سخت‌افزاری رو به تاخیر انداختم. باز هم یک سال گذشت و صداهای کلاشینکف‌وار هارد و فن آغاز شد و همزمان با آن سی.تی.ایکس باستانی، پس از یازده سال خدمت، برای همیشه خاموش شد. در این لحظه‌ی تاریخی و با حضور رسانه‌های همگانی نخستین جنبش سخت‌افزاری رخ داد و یک نمایشگر سامسونگ تهیه کردم. در متن این جنبش، تغییرات دیگری همچون افزایش رم تا ۵۱۲ مگابایت و افزایش کارت گرافیک از  ۸ مگابایت به ۶۴ هم به انجام رسید. دیری نگذشت که صداهای کلاشینکف‌وار جای خودش رو به شکستن پیاپی دیوار صوتی داد و با هر بار شکسته شدن دیوار صوتی دستگاه ریست می‌شد. پاور سوخت، سی‌دی رام سوخت، موس خراب شد، و در پایان جنبش سخت‌افزاری دوم هم رخ نمود! هارد، پاور، دی‌وی‌دی رایتر، و موس هر کدام در زمان خودشان تعویض شدند؛ اما باز هم دیری نگذشت که سرباز درون هارد دیسک دوباره کلاشینکف را به دست گرفت و به سوی دشمنان فرضی شلیک می‌نمود.

بخش سوم:

من پیش از ورود به دانشگاه چندان درگیر رخدادهای سیاسی نبودم اما پس از آن و روی کار آمدن دولت نهم آنها را دنبال می‌کنم. در اینچا، تنها به بررسی اون بخشی که به این پست مربوط می‌شه می‌پردازم. توپولف‌های تاریخ گذشته پیاپی سقوط کردند، سیل قم مردم حاضر در پارکینگ رودخانه‌ی قم (چی شد سرانجام؟ پارکینگ یا رودخونه؟!!!) رو کشت، قطارها واژگون شدند، دو تا اتوبوس سوخته رو خودم توی آزادراه قم-تهران دیدم، بنزین گران و سهمیه‌بندی شد، به جای مقاوم‌سازی ساختمان‌ها پیشنهاد تخلیه‌ی چند میلیونی تهران داده شد، بدون افزودن به‌اندازه‌ی امکانات دانشگاهی ظرفیت‌ها افزوده شد، خودروهای بی‌کیفیت و پرمصرف بی‌درنگ وارد خیابان‌ها شدند، تهدید و ترغیب به کاهش مصرف آب و برق و بدتر از همه گاز (ایران دومین رتبه رو در منابع گاز طبیعی جهان دارد)، و، و، و …

بخش پایانی (فرجام):

من تا وادار نمی‌شدم، برای افزایش بهره‌وری، به تغییر سخت‌افزاری دست نمی‌زدم و البته هر چند دیر اما سرانجام این تغییر انجام می‌شد. پرسش اینجاست که دولت چه زمانی و تحت چه شرایطی دست از بهینه‌سازی نرم‌افزاری بر خواهد داشت و زیربناهای سخت‌افزاری را بهبود خواهد بخشید.

تا پیش از ده سالگیم فکر می‌کردم دکترا چه‌قدر بدجنس هستند که این بیماری‌ها رو اختراع  می‌کنند و ما هم فرت و فرت دچارشون می‌شیم. اون وقت‌ها مثل الان سرزبون‌دار نبودم که گریبان یکی رو بگیرم و جریان رو بپرسم. این خاطره شده حکایت امشب من؛ از خستگی دارم با چشم بسته تایپ می‌کنم و مغزم یکی در میان  سیگنال می‌فرسته، اما با این حال خوابم نمی‌بره. یکی نیست بگه کی ساعت ژورنالیستی‌یه بیولوژیکی‌یه چه کوفتیه که اختراع کرده و این نام سخت رو هم گذاشته روش! حالا هم توی این ساعت خراب‌شده‌ی چی‌چی‌لوژیکی من یه باگ رفته اندازه‌ی خرس!

بگذریم، چند وقتی بود می‌خواستم موضوع «آینده‌ی جهان دیجیتال» را اینجا مطرح کنم روزگار راه نمی‌داد. به نظر من جنگ ویندوز و لینوکس یکی دو دهه دیگه بیشتر دوام نداره؛‌ به زودی زمانی خواهد رسید که سخت‌افزارها نیازی به سیستم‌عامل ندارند و تا روشنشون می‌کنیم یک صفحه‌ی «مرورگر وب» باز خواهد شد که به دلخواه کاربر دربردارنده‌ی چند پنجره‌ی جداگانه هستند: ۱- جستجوگر، ۲- وبلاگ (و وبسایت) شما، ۳- خبرخوان‌ها، ۴- سینما، و چند چیز دیگه. یک آیکون کوچک هم سمت راست پایین صفحه می‌بینید که با کلیک کردن روی اون به حافظه‌ی درونی رایانه، هم‌ارز هارددیسک‌های امروزی، دست پیدا می‌کنید؛ کوچک بودن آیکون به دلیل کم‌کاربرد بودن محتوای آن است!

پیش‌بینی دیگه‌ی من اینه که همه‌ی خدمات محلی می‌شند؛ به این معنا که کمتر نام یک شرکت رایانه‌ای را به عنوان غول می‌شنویم. هر منطقه دست یکی است، جهان فئودالی — هیچ کس زورش به دیگری نمی‌رسد. جالب، البته برای ما و در این زمان، اینه که همه هم با هم کاملا هماهنگ هستند و مسخره بازی‌هایی مانند کاراکترهای یونی‌کد و غربی و شرقی  و فرمت‌های گوناگون مانند جی.پی.جی و گیف و ام.پی.تری و رزولوشن سازگار و نصب سخت‌افزار و … وجود نخواهد داشت، یا دست کم به گوش کاربران ناآشنا خواهند بود.

آن زمان زمانی است که هم در جهان دیجیتال و هم در جهان غیردیجیتال نژادپرستی فراموش می‌شود؛ چون همه از هر کدام از نژادها کمی به ارث برده‌اند.

چند ماهی بود که به فکر عوض کردن سی‌.‌ام.اس. میترا (فارسی‌شده‌ی جوملا) بودم که برای مدیریت محتوای www.khorshidvash.com به کار برده بودمش؛ اما با دودوتا چهارتا کردن به این نتیجه رسیدم که به دردسرهاش نمی‌ارزه؛ تا اینکه با داوود جعفری، از هم‌دوره‌ای‌های دانشگاه که البته دو سال دیرتر از من وارد دانشگاه شده بود صحبت کردم. داوود برنامه‌نویس هم هست. نتیجه‌ی گفتگو این شد که وردپرس رو به کار بگیرم. پس از این که وردپرس رو به طور آزمایشی نصب کردم و کارایی‌هاش رو دیدم به درست بودن نظرش پی بردم و دست به کار شدم. از اونجایی که مقاله‌های موجود در پایگاه داده‌ی میترا با ویرایشگر بدی ویرایش شده بود مجبور شدم از اول ۱۴ مقاله‌ی موجود را با ویرایش‌گر وردپرس بازویرایش کنم که خداییش امتیازهای بسیار بیشتری نسبت به ویرایشگر میترا داره.
بگذریم. از اون‌جایی که وردپرس در اصل برای وبلاگ‌نویسی است تصمیم گرفتم اون را جایگزین ام.تی. هم بکنم که در اینجا نصب بود. ام.تی کارش خوب بود ولی به نظرم وردپرس از اون هم بهتره. چیزی که موجب برتری وردپرس نسبت به اون دو تای دیگه می‌شه جدا از امنیت و سه‌او افزونه‌های بسیار خوب و بسیار زیادشه.

جا داره در اینجا از داوود تشکر کنم. برای ریدیرکت کردن نوشته‌های قدیمی ام.تی. به نشانی‌های جدید وردپرس حسابی زحمت کشید. اگه یه روزی میلیاردر شدم  سیستم مدیریت محتوایی که خودش طراحی کرده رو می‌خرم تا هم امنیت صددرصدی مورد نظرم براورده بشه و هم پشتیبانی بسیار خوبش. من که دوستشم ساعت یک نیمه‌شب هم برای حل مشکلای وب‌سایتم پاسخ می‌داد. قول نمی‌دم برای شما هم تا اون موقع جواب بده!

به هر حال به خونه‌ی جدید وبی من خوش آمدید.

انگار این گوگل می‌خواد خودش رو نخود هر آشی بکنه! معلوم هم نیست که همه‌ی آماجش اقتصادیه یا وزارت فرهنگ و ارشاد مسیحی آمریکا (!) دستور داده یکی از میون خودشون عضو هیات مدیره‌ی گوگل بشه تا …
ولی هر چی که هست تا کنون تونسته پیروزمندانه عمل کنه. شرکتی که تونسته یاهو رو از بالابالاهای دنیای مجازی پایین بکشه باید یه چیزایی تو چنته داشته باشه.
همه‌ی ما از سرک کشیدن گوگل به همه جای دنیای مجازی آگاهی داریم و همچنین اعلام وجود کردن اون در بسیاری از بخش‌های زندگی اجتماعی مردم همه‌ی جهان مانند عوض‌کردن لوگو به مناسبت‌های مختلف.
این رویدادی که می‌خوام تعریف کنم درست دو ماه پیش رخ داد. برای ساخت یک پیام‌نگار جدید به سراغ جی‌میل رفتم. مونده بودم که چه نامی رو برگزینم و هر نامی رو برای پیام‌نگارم می‌نوشتم پیغام می‌داد که این نام پیش از این گزینش شده تا این که سرانجام پیغام داد عبارتی رو که در تصویر زیر هست تایپ کنید (به دلیل موارد امنیتی)؛ به نظرتون اون عبارت چی بود؟ خودتون ببینید:

(…)