روزنوشت‌های خورشیدوش

بهار سال ۸۷ این گل رو توی باغچه‌ی خونه دیدم. جالبه که گل در انتهای شاخه نیست و شاخه از درونش رد شده.

توی این چند سال در هنگام نوروز این موضوع ذهنم رو خیلی به خودش مشغول می‌کنه. روی‌هم‌رفته، تاکنون به «جشن درخشش تاج‌ونخت جمشیدشاه» بودن نوروز نظر می‌دادم و در مقاله‌ای هم که در نوروز ۸۶ نوشته‌ام روی این نظر پافشاری داشتم.
الان هم می‌خوام این موضوع رو بیشتر بررسی کنم و چیزهایی رو که منبع‌های معتبر مطرح کرده‌اند رو کنار هم می‌چینم و ازش نتیجه‌گیری می‌کنیم. امیدوارم شما هم نظر خودتون رو مطرح کنید و اگه من در اشتباه هستم برطرف بشه.
معتبرترین منبعی که در اختیار دارم لغت‌نامه‌ی علامه دهخداست که خوشبختانه برای واژه‌ی نوروز چندین منبع معتبر رو به کار برده: غیاث اللغات، رشیدی، برهان قاطع، آنندراج، انجمن آرا، آثار الباقیه، گاه‌شماری، التفهیم چ همائی، نوروزنامه، و …
و من هم بن‌مایه‌ی این نوشته رو لغت‌نامه‌ی دهخدا قرار می‌دم.

(…)

زبان و اشتراک زبانی عامل مهمی در زندگی بشر است؛ این اهمیت بر کسی پوشیده نیست. گاهی، تنها برگ برنده‌ی گروه پیروز در یک جنگ یا نبرد «زبان» بوده است. از این رو، نیازی به ارایه‌ی دلیل‌های دیگری برای پاسداری از زبان مادری وجود ندارد. زبان پارسی از دیرباز در خاور میانه یکه‌تازی کرده است و حتا تاخت و تاز اسکندر و مغولان و تازیان (عربان) نتوانسته است آن را از صحنه‌ی روزگار پاک کند. در هر بازه‌ی زمانی بزرگانی بوده‌اند که راهبری مردم در پاسداری از زبان پارسی را بر عهده گرفته‌اند که نامدارترین آنان فردوسی پاکزاد است.
اکنون بر ماست که از یک سو آسیب‌های ناشی از درون‌شد بیش از اندازه‌ی واژگان تازی به پارسی را درمان کنیم و از سوی دیگر در گردباد جهان رو به جلوی امروز، که بسیاری از زبان‌ها و در پی آن فرهنگ‌ها را نابود خواهد کرد، از کاروان بازنمانیم و زبان پارسی را بپاییم.

نکته‌ی اصلی که می‌خوام امروز به اون اشاره کنم موضوع تازه‌ای نیست، موضوعی کهنه از زاویه‌ای نوست؛ و چون بی‌ارتباط با موضوع زبان مادری نیست نوشته را با چند جمله‌ای درباره‌ی زبان فارسی آغاز کردم. در چند سطر بالا خواندید که «گاهی، تنها برگ برنده‌ی گروه پیروز در یک جنگ یا نبرد «زبان» بوده است.» ولی می‌شه موردهایی را بررسی کرد که این برگ، نه تنها برگ برنده نبوده که عامل باخت به شمار می‌آید:

(…)

با درود و شادباشی دیرهنگام؛ سه روز از نوروز گذشته.
همیشه کنکور بهانه‌ی خوبی برای انجام ندادن خیلی از کارها، مانند ننوشتن روزنوشت یا پیچوندن کساییه که حوصله‌شون رو ندارید.
از سوی دیگه، MT3.35 رو به دلیل ندانم‌کاری خودم از دست دادم و راه‌اندازی MT4.23 هم کمی به درازا کشید.
بگذریم. تو این چند وقت اتفاقای پرشماری برام افتاد که چندتاییش از این قراره: گرفتن گواهی‌نامه رانندگی، مشغول به کار شدن، حاضر شدن دوباره در نشست‌های انجمن ادبیات قم، و …
امیدوارم بتونم با این تجربه‌ی یک ساله در وبلاگ‌نویسی کاستی‌ها رو کاهش بدم.
تا یکی دو ساعت دیگه یه روزنوشت در حد تیم ملی می‌خوام بفرستم؛ پس فعلا خدافظ!

پانوشت: راستی بد نیست این مقاله رو بخونید: نوروز