روزنوشت‌های خورشیدوش

محمدباقر، روش و مسلکی ویژه‌ی خود داشت. کم‌تر کسی رو همانند او دیده بودم. به نظرم، در قالب این زمان و مکان نمی‌گنجید.
آشکارا در زبان و ادبیات فارسی یک سر و گردن از دیگران بالاتر بود هرچند با روش مطالعه‌ی فیزیکی که پیش گرفته بود موافق نبودم. فیزیک رو هم ادبیاتی فرامی‌گرفت. شنیده بودم که حافظه‌ی خوبی داره.

امروز، تصویر آخر، پیش از به‌خاک‌سپاری محمدباقر، مرا منقلب کرد. توانایی توصیف آنچه در اون لحظه بر من گذشت رو ندارم.
خدایش بیامرزاد.

با سلام.
کنکور که تموم شد. نتیجه‌اش هم اومد. ما هم که خراب کردیم. اعتراف می‌کنم که هنوز یاد نگرفتم چه‌جوری برای کنکور بخونم.
تو این چند وقت بیش از ۳۰ بار خواستم بیام و اینجا یه چیزایی بنویسم ولی از روی تنبلی و شلوغی سر و جیک ثانیه در دسترس نبودن اینترنت برام بی‌خیالش شدم. شاید در آینده به چندتاش اشاره کنم.
دوره‌ی کارشناسی من هم داره تموم می‌شه. شاید برای داشتن معافیت تحصیلی یه درس بذارم. فعلا که معافیت تحصیلی بیشتر به دردم می‌خوره تا مدرک. شاید هم از وسطای تابستون واسه کنکور دوباره شروع کنم.

به نقطه‌ای که در میانه‌ی تصویر زیر هست نگاه کنید و سرتان را به جلو و عقب حرکت دهید:

منبع این عکس: مجله‌ی «ارمغان فیزیک» دانشگاه آزاد قم – سال چهارم – زمستان ۱۳۸۱ – شماره‌ی ۳۳