آخرین قهرمانی‌های آلمانی‌ها در جام جهانی فوتبال در سال‌های ۱۹۹۰ و ۱۹۷۴ بدست اومد. این دو عدد را با هم جمع کنیم به ۳۹۶۴ میرسیم.
آرژانتین بیش از ۲۰ سال پیش، در سال ۱۹۸۶ توانست جام جهانی را به نام خودش ثبت کند. آنها هشت سال قبل از آن، یعنی در سال ۱۹۷۸ هم قهرمان شدند. ۱۹۸۶+۱۹۷۸=۳۹۶۴ !
برزیلی‌ها هم یکبار در ۱۹۷۰ و بار دیگر در سال ۱۹۹۴ به قهرمانی رسیدند. جمع این دو عدد، عدد معروف ۳۹۶۴ میشود!
حالا اگر  ۲۰۰۲ را از این عدد (یعنی ۳۹۶۴) کم کنیم، به عدد ۱۹۶۲ می‌رسیم. سالی که در آن، برزیل جام‌جهانی را برده بود! بنابراین قاعدتاً نباید منتظر پایان رقابت‌های ۲۰۱۰ بمانیم تا قهرمان معلوم شود. از همین الان هم با یک جمع و تفریق ساده می‌توانیم تیم برنده‌ی جام را “حساب” کنیم!

۱۹۵۴=۲۰۱۰ – ۳۹۶۴

قهرمان جهان در سال ۱۹۵۴، آلمانی‌ها بودند.

من به دو دلیل با این محاسبه‌ها موافق نیستم: (۱) چرا در این میان تیمی مانند ایتالیا که مثل آلمان و برزیل بیشترین فینال‌ها رو تجربه کرده در محاسبه‌ها وارد نشده، و (۲) تقویم میلادی یک تقویم طبیعی نیست که ریاضیات با اون منطبق باشه. به هر حال، یکی شدن نتیجه‌ها جالبه و امیدوارم دست‌کم برای این جام صادق باشه!

اما موضوع این پست؛ این پست ویژه‌ی دانشجوهای دوره‌ی کارشناسی دانشگاه آزاد قم،‌ ورودی‌های ۱۳۸۳ و ۱۳۸۴ است. من خودم ورودی ۸۴ -ام اما چون خیلی از کلاس‌ها رو با بچه‌های ۸۳ مشترک داشتم اونا رو هم به این اتاق دعوت می‌کنم. نکته‌ی دوم این که از خیلی وقت پیش به فکر نوشتن چنین پستی بودم تا این که نظر سروش جهانگیری از بچه‌های ۸۳ در همون پست مهدی عباسیان مطلق موجب شد دیگه معطلش نکنم.

تا کنون چند تا از هم‌دوره‌ای‌ها وبلاگ من رو پیدا کرده‌اند: محمدجواد رضوان نیا، سروش جهانگیری، خانم یزدی نژاد، مهدی (که نام خانوادگیش رو ننوشته بود و دیگه هم سر نزد که بشناسمش). اگه هم‌دوره‌ای‌هایی که به وبلاگم سر می‌زنند نشانی این پست رو به هم‌دوره‌ای‌های دیگه‌ای که با اون‌ها در ارتباط هستند بدند پاتوق خوبی برامون می‌شه و می‌تونیم خاطره‌های اون زمان‌ها رو مرور کنیم.

اول این که نوروز امسال من چند تفاوت تاریخی با سال‌های گذشته داشت که مهم‌ترینشان اینترنت‌زدگی کامل در این دو-سه هفته بوده اما در عوض فوتبال‌ها و فیلم‌های بسیاری رو درو کردم، البته نه فیلم‌های پخش شده از تلوزیون دولتی ایران! دوم این که نوروز امسال من در کل خیلی شلوغ و پرترافیک بود. سوم رسیدگی به باغچه‌های خونه و کاشت بذر و نهال و رسیدگی به گل کاغذی (و اینجا) معروف خودم به همراه همدم سرخ‌رنگش.

و اما ۱۳ به در: دو سالی هست که خانواده‌ی من و دو-سه خانواده از خویشان نزدیک به جای رفتن به جنگل و بوستان در سیزده‌به‌در می‌ریم به دشت‌های اطراف قم. این کار دو امتیاز داره؛ یکی گذراندن یک روز متفاوت در طول سال است چون به طور معمول همه، سالی چندین بار رو به بوستان می‌ریم، و دوم نبودن کسی جز خودمون در آنجا و امکان برگزاری یک سیزده‌به‌در شاد به دور از دوربین موبایل شکارچیان صحنه‌های بلوتوسی ( و نه بلوتوثی!)! از جمله کارهایی که انجام دادیم همانندسازی رالی داکار و مسابقه‌ی دو ۱۰۰ متر که من در مسابقه‌ی دو با سه صدم ثانیه اختلاف دوم شدم.

امیدوارم شما هم سیزده‌به‌دری سبز و شاد رو سپری کرده باشید.

تا اینجای کار رو داشته باشید، دوباره برمی‌گردم. بزرگ‌ترین برادرم که اون موقع ۱۲-۱۳ سالش بوده می‌خواسته بره برای تزریق و اتفاقا مسیر داخل کوچه به سمت عماریاسر رو انتخاب می‌کنه. وسط راه دوستاش رو می‌بینه که داشتند فوتبال بازی می‌کردند. یکی از دوستاش پیشنهاد می‌کنه که تو هم بیا برای بازی، اون هم جواب می‌ده که بعد از تزریق می‌یام. می‌ره برای تزریق و در راه برگشت یادش می‌یاد که خونه‌ی مادربزرگم (مادر مادرم) هم کاری داشته؛ و این بار از توی باجک ۱ داره می‌ره که یکی داد می‌زنه دراز بکش و تا روی زمین دراز می‌کشه یه ترکش از روی سرش رد می‌شه که ناشی از فرود بمب بوده. در این لحظه، اون هواپیمایی که گفتم، بمب‌هاش رو رها می‌کنه و برادرم به سوی کوچه‌مون شروع می‌کنه به دویدن.

این جا رو هم داشته باشید که با «داشته باشید» قبلی توضیح می‌دمش! برادر دوم من هم که ۹-۱۰ سالش بود قرار بوده از طرف مدرسه با مینی‌بوس بره اردو اما قبلش باید برادر سومم که ۳-۴ سالش بوده رو از خونه‌ی همون مادربزرگم می‌آورده خونه‌ی خودمون. ظاهرا زیاد معطل می‌شه و به مینی‌بوس نمی‌رسه. بعدا خبر می‌رسه که اون مینی‌بوس بر اثر برخورد بمب توسط بمب‌افکن منفجر می‌شه و همه‌ی مسافرانش هم در دم جان می‌دند.
حالا برمی‌گردم به اون دو تا «داشته باشید»؛ بزرگ‌ترین برادرم به سمت کوچه می‌یاد و می‌بینه بن‌بست ما بمب‌باران نشده و به سمت انتهای کوچه (به سمت عماریاسر) می‌ره، از دور می‌بینه که همون‌جایی که دوستاش در حال بازی بودند دود و شلوغی وجود داره، نزدیک که می‌شه می‌بینه بیشتر دوستاش مجروح شده‌اند و ترکش خورده‌اند و اون دوستش که پیشنهاد بازی داده بوده روی زمین افتاده و شکمش بیرون ریخته اما هنوز زنده است، که البته بعدا او هم جان سپرد، به سرعت با همکاری چند نفر دیگه مجروح‌ها رو سوار وانت کردند و به سمت بیمارستان روانه کردند؛ حالا برادرم به سمت انتهای کوچه می‌ره و می‌بینه که اونجا هم بمب افتاده و کلی زخمی و کشته شدند.

برمی‌گردم سراغ ۴ یا ۵ بمب و آخرین بمب. بمب‌افکن از بلوار عماریاسر و در راستای کوچه‌ی ما به سمت باجک حرکت کرده و ۱۰-۲۰ متر یک بار یک بمب رها می‌کرده. بمب‌های یک تا چهار همگی عمل کرده و منفجر شدند که نتیجه‌اش رو چند خط بالاتر خوندید و اما آخرین بمب که در بن‌بست کناری بن‌بست ما فرود آمد. این بمب درست بر روی پله‌های یکی از خانه‌ها فرود آمده و در واقع نوک آن که بر اثر فشار بمب رو فعال می‌کنه به زمین نخورده و بمب بر روی پله‌ها به سمت پایین سر می‌خورد. شاید اگر منفجر می‌شد به دلیل نزدیک بودن به خانه‌ی ما برای من و مادر و مادربزرگ دیگرم (یعنی مادر پدرم) حادثه‌ی ناگواری پیش می‌آمد؛ همچنین اگر خلبان تصمیم به رها کردن یک بمب دیگر می‌گرفت درست بر روی بن‌بست ما فرود می‌آمد.

می‌شه گفت در یک روز ۶ تن از خانواده‌ی ۷ نفری ما، یعنی همه به جز پدرم که در محل کارش بود، تا مرز جان‌سپاری پیش رفتیم. ظاهرا بعدا یکی از خلبان‌های بمب‌افکن‌ها که اسیر کرده بودند رو به کوچه‌ی ما می‌آرند و بهش نشون می‌دند که هم‌قطارهاش چه خرابی و کشتاری رو به وجود آوردند؛ در اون موقع یکی از سوپری‌های محله که در متن حادثه بوده با عصبانیت و از دست دادن کنترلش به سمت او حمله می‌کنه که مردم جلویش را می‌گیرند.

همین‌جا برای درگذشتگان اون روز و همه‌ی کسانی که بی‌گناه در این جنگ و در هر جنگی در هر کجای جهان کشته شده‌اند آرزوی آمرزش می‌کنم.

پانوشت: کمتر از پنج درصد از توضیح‌هایی که دادم ممکنه بر اثر فاصله‌ی زمانی شنیدن این خاطره‌ها از زبان اعضای خانواده و نوشتن این نوشته با واقعیت فاصله داشته باشه که البته جزئی جدانشدنی از خاطره‌گویی است.

تصویر ۱ /  خونه‌مون – بهار  ۱۳۸۶

تصویر ۲ / خونه‌مون – بهار ۱۳۸۷ (پس از زمستان سرد و پر برف ۸۶)

حسی بهم دست داد که حافظ اون رو به خوبی توصیف کرده:«وصال او ز عمر جاودان به …»
شاخه‌های خشکیده‌ی سمت راست گل نیمه‌جان در تصویر دوم غم‌برانگیز بودند.
سال ۸۷ رو به پایان بود که گل‌های گوناگون باغچه‌ها به آرامی آغاز به سبز شدن کردند ولی هیچ یک از اونا به اندازه‌ی برگ‌های سبز کوچکی که در پایین شاخه‌های خشک‌شده‌ی گل برگ‌کاغذی در اومده بود من رو شاد نکرد. اکنون حتی با پایان یافتن تابستان ۸۸ گل برگ‌کاغذی هنوز هم گل‌های صورتی خودش رو به نمایش می‌ذاره.
موضوعی که موجب می‌شه من این دو تا گل رو در ارتباط با هم بدونم اینه که با آغاز بهار گل‌های بوته‌ی گل سمت چپ درمی‌آد و پس از ریختن گل‌های اون گل برگ‌کاغذی آغاز به نمایش می‌کنه و تا پاییز گل می‌ده (البته اون یکی گل، برگ‌های سبزش رو تا پایان پاییز داره).
دلم می‌خواد تصور کنم که گل سمت چپ پس از زمستان ۸۶ سالم مونده ولی این زندگی، بدون گل برگ‌کاغذی، براش از مرگ هم بدتر بوده و نمی‌ذاشته ریشه‌هاش آبی رو جذب کنند؛ این کارش پژمردگیش رو در پی داشته (تصویر ۲). ریشه‌های بی‌رمق گل برگ‌کاغذی از آب فراوانی که پیرامونش رو گرفته سیراب می‌شه و  جوانه‌های زندگی در شاخ‌های خشکیده‌ی اون سربرمیارند و اکنون این دو گل آغوش در آغوش و با ریشه‌های درهم‌تنیده به سرمای زمستان ۸۸ می‌خندند (تصویر پایین).

تصویر ۳ / خونه‌مون – آبان‌ماه ۱۳۸۸

پانوشت:

توی گوگل جستجو کردم. به نظرم نام درست این گل «گل کاغذی» باشه. به هر حال، من بر طبق عادتی که دارم نام «گل برگ‌کاغذی» رو به کار بردم.

آن کودک آب‌میوه داشت.
کودک آب‌میوه را به پیرمرد داد.
من پول داشتم.
پول را خرج کردم.
کودک بازی را برد، پیرمرد شاد شد، من باختم.