روزنوشت‌های خورشیدوش

با درودی پر از شادمانی،

نشست‌های «انجمن آموزگاران زبان و ادبیات فارسی استان قم» هر هفته و با حضور آموزگاران، استادان، دانش‌آموزان و دانشجویان رشته‌ی زبان و ادبیات فارسی، و نیز دانشجویان علاقه‌مند از رشته‌های دیگر، مانند خودم، برگزار می‌شود. چندین بار، و به شیوه‌های گوناگون، خواسته‌ام که حضورم رو در انجمن با همه‌ی پارسی‌زبانان، و به ویژه یکی از دوستانم که در شهر دیگری است، تقسیم کنم تا دمی از زندگی خاکی و پایان‌پذیر دور شده و سخن عشق و مهرورزی، در پهنه‌ی بی‌مرز اینترنت، از زبان استاد گران‌مایه و ارجمندم «احمد عزتی‌پرور» شنیده شود. شوربختانه این کوشش‌ها بیهوده بود که یکی از دلیل‌هایش ساختارهایی بود که برای انتشار سخنان استاد در اینترنت برمی‌گزیدم (بیشتر جنبه‌ی نوشتاری و کتابی داشت). امیدوارم که این بار ره به بن‌بست نبرم و بتوانم به شیوه‌ی روزنوشتی و تهی از قید و بندهای نوشتارهای رسمی به آماجم برسم.

پس از یک سال وقفه، در آذر ماه سال 1386 خورشیدی برگزاری نشست‌های انجمن از نو آغاز شد و روند اصلی نشست‌ها این‌گونه در نظر گرفته شد: خواندن و بررسی یک حکایت (یا بخشی از یک حکایت) از مثنوی مولانا و خواندن و بررسی سه غزل از حافظ و روشن‌سازی معنی واژگان دشوار آنها. گفتنی است که حکایت‌های مثنوی به قلم استاد گلچین شده و در موضوع‌های مشخص، در دفترچه‌های جداگانه، با نام «سلسله مجالس گلگشت مثنوی» چاپ شده‌اند. در چند ماه گذشته دفترچه‌ی اول با نام «عشق‌نامه‌ی مثنوی» خوانده شد. از هفته‌ی گذشته دفترچه‌ی دوم با نام «جایگاه زن در مثنوی معنوی» را آغاز کرده‌ایم. در دنباله، چکیده‌ی نشست امروز (23 فروردین 1387) را برایتان می‌نویسم.

هفته‌ی گذشته که نتونستم در نشست انجمن حاضر بشم خواندن «قصه‌ی اعرابی درویش و ماجرای زن او به سبب قلت و درویشی» از مثنوی آغاز شد و این هفته دنباله‌ی آن را پی گرفتیم. این داستان کمی بلند است و  چکیده‌ی روشن‌سازی همه‌ی آن (توسط استاد احمد عزتی‌پرور) را در دو یا سه هفته‌ی آینده برایتان خواهم نوشت.

امروز یک رباعی از مهرانگیز منوچهریان و چند حکایت که استاد عزتی‌پرور در گوشه و کنار بررسی حکایت مثنوی امروز عنوان کردند را برایتان می‌نویسم. راستی تا یادم نرفته، امروز دو تا دفترچه‌ی دیگر با عنوان‌های «جستاری در وحدت وجود» و «کوش‌نامه‌ی ایرانشان» به قلم استاد عزتی‌پرور دریافت کردیم که دومی یه‌چیزی تو مایه‌های شاهنامه است و نویسنده‌ی اون ایرانشان است.

پس از گذشت سه ماه و نیم که نتونستم در نشست‌های انجمن حاظر باشم، که دلیلش هم آزمون‌های پایان‌ترم و سپس درگذشت پدرم بود، از این هفته شرکت دوبار در نشست‌ها رو در دستور کار خودم دارم.

در این مدت «جایگاه زن در مثنوی معنوی» به پایان رسیده بود. پس از پایان آن «نخستین گلگشت در شعر معاصر / نقد، بررسی، وتحلیل حجم سبز (دفتر هفتم از هشت کتاب سهراب سپهری)» را آغاز کرده‌اند. از دیوان حافظ هم تا غزل 33 (خلوت‌گزیده را به تماشا چه حاجت است؟) پیش رفته بودند و این هفته غزل 34 (رواق منظر من آشیانه‌ی توست) خوانده و بررسی شد.

پایان این هفته آزمون‌های پایان‌ترم تابستان هست که البته تنها جامد1 رو باید خوند و بلورشناسی چندان سخت نیست. از این رو امروز خیلی درباره‌ی نشست این هفته نمی‌نویسم و تنها به گفتن نکته‌های مهم‌تر بسنده می‌کنم.

به دلیل مشغله‌ی بیش از اندازه‌ی این چند روز نشست این هفته رو خیلی خلاصه می‌نویسم.