روزنوشت‌های خورشیدوش

خیلی‌ها به دانشگاه آزاد گیر می‌دند که سطح علمیش پایینه و یا منظم نیست. ولی از اونجایی که مدرسان جوان‌تر و کوشاتری داره از سر کلاس چیزای بیشتری می‌شه یاد گرفت.

 بگذریم؛ می‌خوام یه چیزی تعریف کنم که دانشگاه آزاد موجب اون نشده ولی خوندنی‌یه. ترم اول که بودم همون یکی دو هفته‌ی اول سر کلاس شیمی (که چندان برایم دلچسب نبود)  صحبت از امکانات دانشگاه آزاد شد و من هم گفتم: «دانشگاه ما مثل یک دبیرستان بزرگه». استاد ما هم که خیلی جوون بود اخم‌هاش رفت تو هم و من دو زاریم افتاد که به زودی یک برخورد فیزیکی- شیمیایی (رشته‌ی من که فیزیک و رشته‌ی استادمون شیمی) رخ خواهد داد. با توجه به این که تا اندازه‌ای حاظر جواب هستم و اغلب جواب‌ها رو از توی آستینم در می‌یارم فوری، با تاکید، گفتم «واقعا امکانات اینجا خیلی بده» تا روی سخنم تنها امکانات باشه و نه سطح علمی و ... .

یکی دو سال گذشت تا اینکه

آخیش راحت شدم. من به شدت از کارهای زمان‌بر و کم‌نتیجه بدم می‌یاد. حالا هم از یک رشته از این کارها رها شده‌ام. افزون بر این کارهای فرسایشی (!) چند تا کار پژوهشی هم داشتم که اون‌ها رو هم به انجام رسوندم.

شاید الان کمی دیر باشه و رقیبان اصلی کنکور ارشد اسب‌هاشون رو به جنبش درآورده باشند. من هم سه‌چهار ماه پیش اسبم رو زین کردم ولی فرصت راه انداختنش دست نداد و تا حالا توی طویله منتظره. امشب آوردمش بیرون و یه‌کمی توی حیاط چرخوندمش و فردا راه می‌افتم.