در کل، میتوان روزگار قاجار را از پردردترین و سیاهترین روزگاران ایرانیان دانست. در این روزگار خبری از فرمانروایان بلنداندیش و توانا نیست، هر چند وجود وزیران ایرانی هشیار و توانایی همچون امیرکبیر تا اندازهای از وخامت اوضاع آن روزگار کاست.
در دورهی قاجار پیماننامههای ننگین بسیاری میان ایران و روسیه یا انگلستان بسته شد که در این میان سه پیماننامهی گلستان، پاریس، و ترکمنچای بدترین و تاسفانگیزترین این پیماننامهها هستند چرا که در طی این قراردادها بخشهایی از خاک و آب ایران واگذار شد. میتوان پیماننامهی گلستان را ننگینترین پیماننامهی روزگار قاجار و نیز در شمار ننگینترین پیماننامههای همهی تاریخ ایران دانست. در این پیماننامه بخش بزرگی از شمال غرب ایران شامل قرهباغ، گنجه، خانات موشکی، شیروان، قبا، دربند، باکو، بخشهایی از ولایات تالش، داغستان، و گرجستان واگذار شد و پس از آن هرگز به وضعیت پیشین خود بازنگشت. بخش مربوط به پیماننامهی گلستان رو از ویکیپدیا برگرفتم.
بسیار گفته میشود که قاجارها که بدترین فرمانروایان همهی تاریخ ایران بودهاند، در سختترین دورهی تاریخی ایران سر بر آوردند و فرمانروایی بر ایران را در دست گرفتند.
البته نباید نادیده گرفت که با وجود این بیلیاقتیها ایران هرگز به طور رسمی مستعمرهی کشورهای اروپایی (که سردستهی آنها انگلستان بود) نشد ولی با این حال در این روزگار زیانهای جبرانناپذیری بر پیکرهی ایران وارد آمد.
