تا کسی رو که برامون ارزشمند هست از دست ندیم قدرش رو نمیدونیم. یه جورایی این فرهنگ (و به نوعی فرهنگ نادرست) در جامعهی ما جا افتاده که یکی که مرد تازه بفهمیم یه همچین کسی هم در زندگی ما نقش داشته. همیشه مایهی تاسفم بوده و هست که کسی رو که پنج شش سال ندیدهایم، وقتی مرد، میریم خاکش کنیم. شاید بشه گفت مردهها برامون بیشتر از زندهها ارزش دارند.
وقتی این دو تا تصویر رو که اولی برای بهار 86 و دومی برای بهار 87 هست، میبینم هم این توصیف بالا در ذهنم ایجاد میشه و هم: «با هم بودن زیباست. تنهایی زیستن از مرگ هم بدتره». تصویر 1 / خونهمون - بهار 1386 تصویر 2 / خونهمون - بهار 1387 (پس از زمستان سرد و پر برف 86) شاید اگه بیشتر به همراهمون توجه کنیم اون رو در زمستان بعدی از دست ندیم.
نظرها (2)
mahdi:
salam man ham bacheie ghom hastam alan dar kharej az keshvaram
khaneie pedare man ham bajake va az in golha darad
baram jalebe ke bedonam shoma kojaie ghom saken hastid ke az in golha dari
chon dar ghom in golha kam hastan
rasty agar beshe agar derakhte gol kaghazie shoma khosh beshe ya vase ma ,,har do mitonim ghalamasho begirim va bekarim
mamnon
mehdi
----- پاسخ خورشیدوش: از لطف شما ممنونم. من هم ساکن باجک هستم. راستش پدرم به گلها رسیدگی میکنند. برای امسال هم گلهای تازهای جایگزین قبلیها میشه. رسم روزگاره دیگه! آدما هم همینجور جایگزین هم میشند. پیروز باشید.
فرستاده شده توسط mahdi | April 17, 2008 6:04 PM
در تاریخ April 17, 2008 18:04
1:
salam
in 2 ta tasvir ye jur gharibiro vase man tadaee kard
----- پاسخ خورشیدوش: درسته. من هم تا اندازهای این حس رو داشتم. پیروز باشی.
فرستاده شده توسط 1 | April 30, 2008 4:08 PM
در تاریخ April 30, 2008 16:08