روزنوشت‌های مهدی عباسیان مطلق

تا پیش از ده سالگیم فکر می کردم دکترا چه قدر بدجنس هستند که این بیماری ها رو اختراع  می کنند و ما هم فرت و فرت دچارشون می شیم. اون وقت ها مثل الان سرزبون دار نبودم که گریبان یکی رو بگیرم و جریان رو بپرسم. این خاطره شده حکایت امشب من؛ از خستگی دارم با چشم بسته تایپ می کنم و مغزم یکی در میان  سیگنال می فرسته، اما با این حال خوابم نمی بره. یکی نیست بگه کی ساعت ژورنالیستی یه بیولوژیکی یه چه کوفتیه که اختراع کرده و این نام سخت رو هم گذاشته روش! حالا هم توی این ساعت خراب شده ی چی چی لوژیکی من یه باگ رفته اندازه ی خرس!

بگذریم، چند وقتی بود می خواستم موضوع «آینده ی جهان دیجیتال» را اینجا مطرح کنم روزگار راه نمی داد. به نظر من جنگ ویندوز و لینوکس یکی دو دهه دیگه بیشتر دوام نداره؛ به زودی زمانی خواهد رسید که سخت افزارها نیازی به سیستم عامل ندارند و تا روشنشون می کنیم یک صفحه ی «مرورگر وب» باز خواهد شد که به دلخواه کاربر دربردارنده ی چند پنجره ی جداگانه هستند: ۱- جستجوگر، ۲- وبلاگ (و وبسایت) شما، ۳- خبرخوان ها، ۴- سینما، و چند چیز دیگه. یک آیکون کوچک هم سمت راست پایین صفحه می بینید که با کلیک کردن روی اون به حافظه ی درونی رایانه، هم ارز هارددیسک های امروزی، دست پیدا می کنید؛ کوچک بودن آیکون به دلیل کم کاربرد بودن محتوای آن است!

پیش بینی دیگه ی من اینه که همه ی خدمات محلی می شند؛ به این معنا که کمتر نام یک شرکت رایانه ای را به عنوان غول می شنویم. هر منطقه دست یکی است، جهان فئودالی — هیچ کس زورش به دیگری نمی رسد. جالب، البته برای ما و در این زمان، اینه که همه هم با هم کاملا هماهنگ هستند و مسخره بازی هایی مانند کاراکترهای یونی کد و غربی و شرقی  و فرمت های گوناگون مانند جی.پی.جی و گیف و ام.پی.تری و رزولوشن سازگار و نصب سخت افزار و … وجود نخواهد داشت، یا دست کم به گوش کاربران ناآشنا خواهند بود.

آن زمان زمانی است که هم در جهان دیجیتال و هم در جهان غیردیجیتال نژادپرستی فراموش می شود؛ چون همه از هر کدام از نژادها کمی به ارث برده اند.