روزنوشت‌های خورشیدوش

محمدباقر، روش و مسلکی ویژه‌ی خود داشت. کم‌تر کسی رو همانند او دیده بودم. به نظرم، در قالب این زمان و مکان نمی‌گنجید.
آشکارا در زبان و ادبیات فارسی یک سر و گردن از دیگران بالاتر بود هرچند با روش مطالعه‌ی فیزیکی که پیش گرفته بود موافق نبودم. فیزیک رو هم ادبیاتی فرامی‌گرفت. شنیده بودم که حافظه‌ی خوبی داره.

امروز، تصویر آخر، پیش از به‌خاک‌سپاری محمدباقر، مرا منقلب کرد. توانایی توصیف آنچه در اون لحظه بر من گذشت رو ندارم.
خدایش بیامرزاد.

توی این روزگار آن اندازه بی‌هنری و ناجوانمردی پیرامونمون رو گرفته که درخشش هنر و جوانمردی به‌سختی به چشممون می‌رسه! یا اصلا آن‌چنان به بی‌هنری‌ها و ناجوانمردی‌ها عادت کرده‌ایم که برامون خوشایند شده‌اند. من و شما درباره‌ی تختی بیشتر می‌دونیم یا (…)؟ درباره‌ی مهدی اخوان ثالث یا (…)؟ خیلی دلم می‌خواد در آینده‌ی نزیک درباره‌ی این دو بنویسم.
پهلوانی‌های تختی را الگوی رفتارهایمان قرار می‌دهیم یا هم‌تیپ فلان بازیکن فوتبال می‌شویم که پاسخش به تماشاچی دشنام است؟

(…)

سحابی‌ها گونه‌ای از اجرام بسیار زیبا در آسمان هستند که از غبار، گاز و پلاسما در فضاهای میان‌ستاره‌ای تشکیل شده‌اند.
زیباترین سحابی‌ای که تا کنون دیده‌ام سحابی ان‌جی‌سی ۶۵۴۳ بوده که به نام سحابی چشم گربه معروف است.
تصویری از سحابی چشم گربه رو می‌تونید در اینجا ببینید (منبع تصویر: Hubble heritage):

برای درصد بزرگی از مردم همه‌ی این واژگان در یک معنا هستند: اخترشناسی، نجوم، ستاره‌شناسی، اخترفیزیک، کیهان‌شناسی، و کیهان‌شناسی فیزیکی؛ و اون معنا اینه: نگاه کردن به ستاره‌ها و گفتن این که کدومشون کجای آسمون هستند یا این که خورگرفت و مه‌گرفت چه‌زمانی رخ می‌ده.
برای روشن شدن موضوع، به بیان معنای هر یک از این واژگان (در واقع رشته‌ها و زمینه‌ها) می‌پردازم:
(…)