روزنوشت‌های خورشیدوش

تا کسی رو که برامون ارزشمند هست از دست ندیم قدرش رو نمی‌دونیم. یه جورایی این فرهنگ (و به نوعی فرهنگ نادرست) در جامعه‌ی ما جا افتاده که یکی که مرد تازه بفهمیم یه همچین کسی هم در زندگی ما نقش داشته. همیشه مایه‌ی تاسفم بوده و هست که کسی رو که پنج شش سال ندیده‌ایم، وقتی مرد، می‌ریم خاکش کنیم. شاید بشه گفت مرده‌ها برامون بیشتر از زنده‌ها ارزش دارند.

(…)

دانش‌آموزان دبستانی که به نظر، کاملا، داوطلبانه (!) دبستان را تعطیل کرده‌اند و برای خوش‌آمدگویی به آقای احمدی‌نژاد، رییس جمهور، به سوی میدان جهاد قم در حال راهپیمایی هستند. این تصویر رو یک ساعت پیش (ساعت ۹ – چهارشنبه ۲۸ فروردین ۱۳۸۷) در نزدیکی میدان شاهزاده  سیدعلی (به قول ما قمی‌ها «شاستَلی») گرفتم:

نقدهای بسیاری بر فیلم سنتوری شده است و شاید نقد من (که یک بیننده‌ی معمولی هستم) جزو آخری‌هاش باشه (آخه این نقد رو خیلی دیر دارم می‌نویسم).
شاید در نگاه نخست، آماج اصلی فیلم زیر سوال بردن شیوه‌ی برخورد مسئولان کشور با جوانان یا چیزی توی این مایه‌ها باشه ولی می‌خوام یه‌کمی متفاوت به این فیلم نگاه کنم: «من در راه عشق‌مان تا پای جان می‌کوشم» جایش را به «کوشش برای عشق‌مان جانم را به لبم رسانده» داده است.
(…)