روزنوشت‌های خورشیدوش

غزل حافظ:

بیا که قصر امل سخت سست بنیادست — بیار باده که بنیاد عمر بر بادست
غلام همت آنم که زیر چرخ کبود — ز هر چه رنگ تعلق پذیرد آزادست
چه گویمت که به میخانه دوش مست و خراب — سروش عالم غیبم چه مژده‌ها دادست
که ای بلندنظر شاهباز سدره نشین — نشیمن تو نه این کنج محنت آبادست
تو را ز کنگره عرش می‌زنند صفیر  —ندانمت که در این دامگه چه افتادست
نصیحتی کنمت یاد گیر و در عمل آر — که این حدیث ز پیر طریقتم یادست
غم جهان مخور و پند من مبر از یاد  — که این لطیفه عشقم ز ره روی یادست
رضا به داده بده وز جبین گره بگشای  — که بر من و تو در اختیار نگشادست
مجو درستی عهد از جهان سست نهاد  — که این عجوز عروس هزاردامادست
نشان عهد و وفا نیست در تبسم گل  — بنال بلبل بی دل که جای فریادست
حسد چه می‌بری ای سست نظم بر حافظ — قبول خاطر و لطف سخن خدادادست

(متن غزل از اینجا: http://hafez.mastaneh.ir/?p=522 )

حجم سبز سهراب سپهری:

شعر «نشانی» بسیار زیبا و پرمغز بود. برایندش این بود: از دل خود بپرس که خانه‌ی دوست کجاست. با راستی و صداقت به تو خواهدگفت.

از بخش پایانی این شعر خیلی خوشم اومد:

کودکی می‌بینی

رفته از کاج بلندی بالا، جوجه بردارد از لانه‌ی نور

و از او می‌پرسی

خانه‌ی دوست کجاست؟