روزنوشت‌های خورشیدوش

تا پیش از ده سالگیم فکر می‌کردم دکترا چه‌قدر بدجنس هستند که این بیماری‌ها رو اختراع  می‌کنند و ما هم فرت و فرت دچارشون می‌شیم. اون وقت‌ها مثل الان سرزبون‌دار نبودم که گریبان یکی رو بگیرم و جریان رو بپرسم. این خاطره شده حکایت امشب من؛ از خستگی دارم با چشم بسته تایپ می‌کنم و مغزم یکی در میان  سیگنال می‌فرسته، اما با این حال خوابم نمی‌بره. یکی نیست بگه کی ساعت ژورنالیستی‌یه بیولوژیکی‌یه چه کوفتیه که اختراع کرده و این نام سخت رو هم گذاشته روش! حالا هم توی این ساعت خراب‌شده‌ی چی‌چی‌لوژیکی من یه باگ رفته اندازه‌ی خرس!

بگذریم، چند وقتی بود می‌خواستم موضوع «آینده‌ی جهان دیجیتال» را اینجا مطرح کنم روزگار راه نمی‌داد. به نظر من جنگ ویندوز و لینوکس یکی دو دهه دیگه بیشتر دوام نداره؛‌ به زودی زمانی خواهد رسید که سخت‌افزارها نیازی به سیستم‌عامل ندارند و تا روشنشون می‌کنیم یک صفحه‌ی «مرورگر وب» باز خواهد شد که به دلخواه کاربر دربردارنده‌ی چند پنجره‌ی جداگانه هستند: ۱- جستجوگر، ۲- وبلاگ (و وبسایت) شما، ۳- خبرخوان‌ها، ۴- سینما، و چند چیز دیگه. یک آیکون کوچک هم سمت راست پایین صفحه می‌بینید که با کلیک کردن روی اون به حافظه‌ی درونی رایانه، هم‌ارز هارددیسک‌های امروزی، دست پیدا می‌کنید؛ کوچک بودن آیکون به دلیل کم‌کاربرد بودن محتوای آن است!

پیش‌بینی دیگه‌ی من اینه که همه‌ی خدمات محلی می‌شند؛ به این معنا که کمتر نام یک شرکت رایانه‌ای را به عنوان غول می‌شنویم. هر منطقه دست یکی است، جهان فئودالی — هیچ کس زورش به دیگری نمی‌رسد. جالب، البته برای ما و در این زمان، اینه که همه هم با هم کاملا هماهنگ هستند و مسخره بازی‌هایی مانند کاراکترهای یونی‌کد و غربی و شرقی  و فرمت‌های گوناگون مانند جی.پی.جی و گیف و ام.پی.تری و رزولوشن سازگار و نصب سخت‌افزار و … وجود نخواهد داشت، یا دست کم به گوش کاربران ناآشنا خواهند بود.

آن زمان زمانی است که هم در جهان دیجیتال و هم در جهان غیردیجیتال نژادپرستی فراموش می‌شود؛ چون همه از هر کدام از نژادها کمی به ارث برده‌اند.